ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မိုးလိုရြာမယ့္ေန႔

ခုတေလာ ဘာစာမွသိပ္မေရးျဖစ္ဘူး။ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ရႈပ္ေနတယ္။ ေ၀ခြဲမရတာေတြ၊ ပုူပန္တာေတြနဲ႔ စိတ္ညစ္ရတဲ့ၾကားထဲ စာေရးတဲ့သူေတြထံုးစံအတိုင္း ဟုိဟုိသည္သည္ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနမိေတာ့ ပုိဆိုးတယ္။ အားလံုးကို စိတ္ထဲမွာ သယ္ပိုးမထားႏိုင္ေတာ့လည္း ခ်ေရးေနမိျပန္တာပါပဲ။ ဒီတစ္ခါေလာက္ စည္းေဖာက္မိတာလည္း ဒီတစ္ခါပဲရွိမယ္ ထင္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခါတိုင္းဆိုရင္ က်ေနာ္စာတစ္ပုဒ္ေရးမယ္ၾကံတိုင္း ဖတ္ရမယ့္သူေတြကို ငဲ့ပါတယ္။ ငါေရးတဲ့ စာကိုဖတ္ျပီး သူတို႔အတြက္ ဘာက်န္မလဲဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုယ့္ေျဖသိမ့္ရာကိုယ္ေတြးျပီး ေရးမိတဲ့စာဆိုေတာ့ တာ၀န္မဲ့သလိုျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း က်ေနာ္ဘာပဲေရးေရး ပံုမွန္ဖတ္ေပးေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတဲ့အတြက္လည္း နည္းနည္းေတာ့အရွက္ေျပရပါတယ္။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိရင္ တဲ့။ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္သီခ်င္းကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ့္ဟာကို ေတြးေနမိတာ။ ကိုယ္ထုတ္တဲ့ေမးခြန္း ကုိယ္ျပန္ေျဖတာေတာင္ ေအာင္မွတ္မရဘူးဆိုေတာ့လည္း ခက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အခ်စ္ကုိ အယံုအၾကည္မရွိဘူးလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနတဲ့ေကာင္က်မွ သမာရိုးက်ေတာင္မဟုတ္တဲ့၊ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းထဲက ပေလာ့(plot ) တစ္ခုလို ဘယ္လိုမွယံုခ်င္စရာမေကာင္းတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ တည့္တည့္တိုးမိတာကလည္း ရယ္ခ်င္စရာေကာင္းေန တာပါပဲ။

က်ေနာ္ခ်စ္တယ္ (လို႔ထင္တဲ့ ) မိန္းကေလးနဲ႔ က်ေနာ္အျပင္မွာ တခါမွမၾကံဳဖူးပါဘူး။ သူ႔ဓါတ္ပံုျမင္ဖူးပါတယ္။ သူနဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚမွာေတြ႔တယ္။ ဖုန္းနဲ႔စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ဖုန္းေျပာျဖစ္ၾကတာေတာင္ (မရွက္တမ္းေျပာရရင္ ) တစ္ပါတ္မျပည့္ေသးပါဘူး။ ကံဆိုးခ်င္တာလား ကံေကာင္းခ်င္တာလားမသိတဲ့ ငမိုက္သားကလည္း သူ႔အသံလိႈင္းကိုမွ ခ်စ္မိသြားပါတယ္တဲ့။ ပထမဆံုးဖုန္းေျပာျဖစ္တဲ့ညမွာတင္ပဲ ငွက္ေပါက္စေလးတစ္ေကာင္လိုအသံမ်ိဳးပိုင္ဆိုင္တဲ့၊ ကေလးတစ္ေယာက္ စကားမပီသလို အသံနဲ႔စကားေျပာတတ္တဲ့၊ တခါတေလ သူစိတ္လိုလက္ရရွိရင္ စာကေလးတစ္ေကာင္လိုအသံမ်ိဳးနဲ႔ Sparrow သီခ်င္းဆိုျပတတ္တဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးရဲ႕အသံကို စြဲလမ္းသြားခဲ့တာပါပဲ။ ကဲ.. ျမင္ျမင္ခ်င္းအခ်စ္ေတာင္ မယံုပါဘူးဆိုတဲ့ေကာင္က အသံပဲၾကားရတဲ့မိန္းကေလးကို ခ်စ္မိပါတယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္က ေတာ္ရံုတန္ရံုလြဲတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ေျပာရရင္ေတာ့ အခ်စ္မွာမ်က္စိမရွိဘူးဆိုတဲ့ အဆိုအမိန္႔ကိုေျပာခဲ့တဲ့သူ ဟာ အခ်စ္မွာနားရြက္လည္းမရွိပါဘူးလို႔ ျဖည့္စြက္ေပးခဲ့သင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ေနမိတာပဲ။

အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီညဖုန္းေျပာျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း သူနဲ႔ဖုန္းေျပာခ်င္ေနမိတာ၊ သူ႔ကို အခ်ိန္ျပည့္နီးပါး သတိရေနမိတာပါပဲ။ တစ္ရက္ကေန ႏွစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ကေန သံုးရက္ျဖစ္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေဆးျပတ္တဲ့ ေဆးသမားလိုျဖစ္လာတယ္။ ခ်စ္ေနမိလားဆိုတဲ့အေမးက ခဏခဏေပၚလာသလို ခ်စ္ေနမိတယ္ဆိုတဲ့အေျဖပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ထြက္လာတယ္။ ခ်စ္မိတဲ့အခါ အလိုလိုေနရင္းစိတ္တိုတတ္သလား၊ ထိရွလြယ္သလားမသိဘူး။ တခါတေလ သူက သူ႔ရည္းစားေဟာင္းအေၾကာင္း က်ေနာ့္ကိုလာေျပာျပရင္ အဲဒါေတြလာမေျပာနဲ႔ လို႔ ေဒါသျဖစ္ျပီး မနာလိုမႈနဲ႔ က်ေနာ္ ေအာ္မိတတ္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ရယ္ေနတာပါပဲ။ က်ေနာ္သူ႔ကိုေနာက္ေနတယ္ထင္လို႔ ရယ္ေနတာပဲျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ေသခ်ာတဲ့အရာကိုေတာင္မွ ဟုတ္ေရာဟုတ္ပါ့မလား လို႔ေတြးပူတတ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ဆိုေတာ့လည္း က်ေနာ့္စကားဟာ ၂၁ ရာစုေနာက္ပိုင္း ကမၻာ့အေကာင္းဆံုးျပက္လံုးတစ္ခုလို႔ေတာင္ သူထင္ေနမွာပါပဲ။

က်ေနာ္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုခ်စ္ပါတယ္လို႔ က်ေနာ္ေျပာလိုက္ရင္ သူ႔ဘက္ကတုန္႔ျပန္မႈက ဘယ္လုိရွိမလဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခမ်ားတာကေတာ့ ခုနကေျပာသလုိ ဟားတိုက္ရယ္ေမာေနမွာကလြဲလို႔ တျခားဘာမွ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ သူ႔ဘက္ကေတြးေတာ့လည္း မွန္ေနမွာပါပဲ။ သူ႔ကိုတခါမွ အျပင္မွာမျမင္ဖူးတဲ့ ေယာကၤ်ားေလးတစ္ေယာက္ဆီက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို ဘယ္လိုယံုၾကည္မႈမ်ိဳးနဲ႔ သူလက္ခံမွာလဲ။ ပိုဆိုးတာက က်ေနာ့္လိုအျမဲတမ္း ေနာက္ေျပာင္ေနတတ္တဲ့ေကာင္ရဲ႕စကားဟာ ခုတစ္ခါလည္း ေနာက္ေျပာင္မႈတစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္လို႔ သူယူဆခ်င္ယူဆပါ လိမ့္မယ္။ က်ေနာ္စိုးရိမ္တာကလည္း အဲဒါပါပဲ။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း က်ေနာ္အတည္ေျပာ ေနတယ္ဆိိုတာကို သူလက္ခံသြားျပီဆိုပါစို႔။ က်ေနာ့္ကိုစိတ္ဆိုးျပီး အဆက္အသြယ္ျဖတ္ပစ္လိုက္မလားဆိုတာကလည္း က်ေနာ္ခုထိ တြန္႔ဆုတ္ေတြေ၀ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခ်က္ပါ။ က်ေနာ္အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တာေတြထက္ စိုးရိမ္မိတဲ့ အစိုးရိမ္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူအျပစ္တင္သြားမွာကိုပါပဲ။ က်ေနာ္နဲ႔ ညတိုင္းဖုန္းေျပာေနမိလို႔ က်ေနာ့္ကိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြမ်ား ေပးေနမိသလား ဆိုျပီး သူ႔ကိုယ္သူအျပစ္တင္ေနမွာကို က်ေနာ္အေၾကာက္ဆံုးပါပဲ။

ဒီအေၾကာင္းကို ထပ္ျပီးေရးျပေနလည္း က်ေနာ္တင္မကဘူး။ ဖတ္တဲ့သူေတြပါ စိတ္ရႈပ္သြားႏိုင္တဲ့အတြက္ ရပ္လိုက္ပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္ဘက္က ခုေလာေလာဆယ္လုပ္ႏိုင္တာကေတာ့ တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို သူယုံလာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာကို ထိုင္စဥ္းစားေနရံုကလြဲျပီး ဘယ္လိုစကားမ်ိဳးမွမေျပာေသးတာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မိုးလိုရြာမယ့္ေန႔ ကိုက်ေနာ္ ေစာင့္ပါမယ္။ သူ႔ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေပ်ာ္ေအာင္ ထားမယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုးဂရုစိုက္မယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မိုးလိုရြာမယ့္ေန႔ ကုိက်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါမယ္။

သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း က်ေနာ့္အတြက္ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားရွိလာျပီဆိုတဲ့ တစ္ေန႔…..

က်ေနာ့္စိတ္မွာလည္း အခ်ိန္တန္ျပီလို႔ထင္တဲ့တစ္ေန႔…..

က်ေနာ္ကံေကာင္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ေစာင့္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ……

မိုးလိုပဲ ညင္းညင္းေစြေစြရြာလာပါလိမ့္မယ္။

ထံုးစံအတိုင္းသၾကၤန္

ထံုးစံအတိုင္း ဧပရယ္လ္ ၁၃ မွာ သၾကၤန္က်တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးက ကားနဲ႔သၾကၤန္ထြက္လည္တယ္။ ေကာင္မေလးက ထံုးစံအတိုင္း မ႑ပ္ထိုင္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးလည္တဲ့ကားက ေကာင္မေလးရဲ႕မ႑ပ္ေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးက ေရပက္တယ္။ ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးကို စိတ္၀င္စားသြားတယ္္။ ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးကိုေရသြားေလာင္းတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးေရေလာင္းတာကို ျငိမ္ျပီးခံတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီမ႑ပ္နားက မခြာေတာ့ဘူး။ ထုံးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးကလည္း ေကာင္ေလးကို ခိုးခိုးၾကည့္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးရဲ႕ေရာဂါက ပုိဆိုးသြားတယ္။ သၾကၤန္တြင္းေလးရက္လံုး ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးရဲ႕မ႑ပ္မွာပဲ တ၀ဲလည္လည္လုပ္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း သတိထားမိတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း မခ်င့္မရဲျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးဆီသြားျပီး မိတ္ဆက္တယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ပံုစံျပတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း အားတက္သြားျပီး ေကာင္မေလးကို ထံုးစံအတိုင္း နာမည္ေတြေမး ဖုန္းနံပါတ္ေတြေတာင္းတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း နာမည္အမွားေတြ ဖုန္းနံပါတ္အမွားေတြေပးိလုိက္တယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း အမွားေတြခ်ည္းပဲေပးလိုက္မွန္းသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတို္င္းပဲ ေလးရက္ျပည့့္ေတာ့ သၾကၤန္ျပီးသြားတယ္။

ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတို္င္း ေကာင္မေလးကိုသတိရေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းလိုက္ရွာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲမေတြ႔ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လံုး၀မေတြ႔ေတာ့ရင္ ဘာမွဆက္ေရးလို႔မရေတာ့တဲ့အတြက္ ထံုးစံအတိုင္း မထင္မွတ္ပဲ ျပန္ေတြ႔ေပးလိုက္ရတယ္။ တေန႔ေတာ့ ေကာင္ေလးအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အင္တာနက္ဆို္င္ကို ထံုးစံအတိုင္းေကာင္မေလးက လာထိုင္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ေကာင္ေလးအရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း အံ့ၾသသြားတယ္။ ေကာင္မေလးက ထံုးစံအတိုင္းပဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္းပဲ သြားျပီး ႏႈတ္မဆက္ရဲဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးထုိင္တဲ့စက္နားမွာပဲ ေယာင္ေပေပလုပ္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးကို စကားေျပာခ်င္လာတယ္။ ခုနက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားရေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သူကစျပီးေခၚလို႔မရဘူး။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတို္င္း GTalk Account တစ္ခုဖြင့္ေပးဖို႔ေကာင္ေလးကို ေျပာတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း အားရ၀မ္းသာဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီ Account က သူ႔အတြက္ပဲဖြင့္တယ္ဆိုတာ ထံုးစံအတိုင္းေကာင္ေလးက သိလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ Account ကို ခ်က္ျခင္း Invite လုပ္လိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးရဲ႕ Account သစ္ေလးမွာ Invite Message တစ္ခုခ်က္ျခင္းေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးလက္ခ်က္မွန္းသိလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပီးေတာ့ Accept ျပန္လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္းပဲ GTalk ထဲကေနစကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္လာၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အျပန္အလွန္ Mail ေတြပို႔ၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းတစ္ေန႔မွာ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း စဥ္းစားမယ္လို႔ေျပာတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို အေျဖေပးလိုက္တယ္။

ရည္းစားစျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အဲဒီေန႔မွာ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလး ကန္ေဘာင္မွာ သြားထိုင္ၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဘူးသီးေၾကာ္မွာစားၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ သိပ္မစားျဖစ္ၾကဘူး။ ကန္ေဘာင္မွာ ထံုးစံအတိုင္း ထီးေလးကြယ္ျပီးထိုင္ျဖစ္ၾကတယ္။ ညေနေစာင္းေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မျပန္ခ်င္ျပန္ခ်င္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးထျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးကို လမ္းထိပ္အထိလိုက္ပို႔တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မခြဲႏိုင္မခြာရက္ၾကည့္တယ္။ ေကာင္မေလးကထံုးစံအတိုင္း လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ ျပန္သြားရွာတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း ေကာင္မေလးေနာက္ေက်ာကို ထံုးစံအတိုင္း ရပ္ၾကည့္ေနတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးေတာင္ အိမ္ျပန္မေရာက္ေသးဘူး ေကာင္ေလးကဖုန္းဆက္ႏွင့္ျပီးျပီ။ အဲလိုေနရင္းနဲ႔ပဲ ထံုးစံအတိုင္းသၾကၤန္ေရာက္မယ့္ ရက္ေတြနီးလာျပန္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလး သၾကၤန္အတူလည္ဖို႔ စီစဥ္ၾကတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ကိုေရာက္လာတယ္။ ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလး ထြက္လည္ၾကတယ္။ အၾကိဳေန႔ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သိပ္မစည္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးေရာ ေကာင္မေလးေရာ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ အက်ေန႔လည္း ထံုးစံအတိုင္းထြက္လည္ၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး အရမ္းေပ်ာ္ၾကျပန္တယ္။ စည္ကားတဲ့မဏၭပ္ေတြကိုလည္း ထံုးစံအတိုင္းေရာက္တယ္။ ညေနအထိ လည္ၾကျပီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အၾကိဳေန႔ကုန္သြားျပန္တယ္။ အၾကတ္ေန႔ကို ထံုးစံအတိုင္းေရာက္လာျပန္တယ္။ ရန္ကုန္တစ္ျမိဳ႕လံုးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း အရင္ေန႔ေတြထက္ပိုစည္ကားလာတယ္။ သၾကၤန္လည္ေနက် ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီေန႔မွာ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းကို ၀င္တိုးမိၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီလမ္းထဲမွာတင္ ေန႔တစ္၀က္က်ိဳးသြားတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေရစိုလိုက္ ၊ ေနပူရင္ေျခာက္သြားလိုက္နဲ႔ အဲဒီထဲမွာပဲ ေသာင္တင္ေနၾကတယ္။ မနက္ကေရေတြစုိျပီး ေန႔လည္က်ေတာ့ ေနပူပူေၾကာင့္ ေျခာက္ေသြ႔လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးေခါင္းေတြတရိပ္ရိပ္မူးလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတုိင္း ဂရုမစိုက္မိဘူး။ ညေနက်ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေရေတြစိုျပန္တယ္။ ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလး လည္တဲ့ကားလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေျခာက္နာရီမထိုးခင္မွုာ မဏၭပ္ေတြေရွ႕ကိုေရာက္ေအာင္တိုးလာႏိုင္ခဲ့တယ္။ ထုံးစံအတိုင္း ေရပက္ခံျပီး ထံုးစံအတိုင္း ကၾကတယ္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ေကာင္မေလးကို ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ရင္ခြင္ထဲထားျပီး မအီမသာနဲ႔ ျငိမ္ေနတယ္။ ေရစက္ေရေပါက္ေတြ… လူသံ.. ကားသံေတြၾကားမွာ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလး အဖ်ားတက္စျပဳေနတာကို မသိရွာဘူး။ ေကာင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးစိတ္ပူမွာစိုးလို႔ မေျပာျပဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ထံုးစံအတိုင္း အၾကတ္ေန႔ျပီးသြားျပန္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးဟာ ညဘက္မွာ အဖ်ားေတြသိပ္တက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဂရုစိုက္မယ့္သူမရွိဘူး။ ေပကပ္ကပ္ေကာင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ဆရာ၀န္မျပဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့ ပါရာစီတေမာလ္ကိုပဲ ထံုးစံအတိုင္းေသာက္ထားလိုက္တယ္။



ထံုးစံအတိုင္း သၾကၤန္အတက္ေန႔မနက္ေရာက္လာျပန္တယ္။ ေကာင္ေလးညက အိပ္လိုက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အဖ်ားနည္းနည္းက်သြားတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း သၾကၤန္အတက္ေန႔ကို ႏႊဲဖို႔ထြက္လာခဲ့တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးနဲ႔လည္ ဖို႔ပဲေပါ့။ သၾကၤန္ေနာက္ဆံုးေန႔ဟာ ထံုးစံအတိုင္း တျခားေန႔ေတြထက္ စည္ကားသက္၀င္ေနတယ္္။ ေရပက္ခံေနရင္းကေနပဲ ထံုးစံအတိုင္း ခဏငုပ္ေနတဲ့အဖ်ားက ျပန္တက္လာတယ္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေကာင္မေလးကို မေျပာျပဘူး။ သိပ္ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးကို ထံုးစံအတိုင္းတခ်ိန္လံုးရင္ခြင္ထဲမွာ ထားတယ္။ ေန႔လည္က်ေတာ့ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲမွာ ထံုးစံအတိုင္း နားၾကတယ္။ ထံုူးစံအတိုင္းပဲ ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္မွာ ေရပက္ခံဖို႔ ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။ သူတို႔လည္ၾကတဲ့ ကားေလးက ထံုးစံအတိုင္း မဏၭပ္ေတြစီတန္းေနရင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွိမ့္တယ္။ ေရွ႕ကားနဲ႔ေနာက္ကား ထံုးစံအတိုင္း စၾကေနာက္ၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေရေတြလည္းရႊြဲစိုေနတာပဲ။ ေကာင္ေလး ထံုးစံအတိုင္း ႏႈတ္ခမ္းေတြျပာလာတယ္။ တုန္ယင္လာတယ္။ သူတို႔ကားေလးက ထံုးစံအတိုင္း မဏၭာပ္ရွင္းတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ အရွိန္နဲ႔ေမာင္းတယ္။ ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေလစိမ္းေတြၾကားမွာ ခႏၶာကိုယ္ကပါ စိမ့္ျပီးေအးလာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္ေတြလက္ေတြပါ က်ဥ္လာတယ္။ ေကာင္မေလးကိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းလံုး၀မေျပာဘူး။ သၾကၤန္ေနာက္ဆံုးေန႔ဟာ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ေျခာက္နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ ေရပက္တာမရပ္ၾကေသးဘူး။ သူတို႔ကားေလးကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေျခာက္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အိမ္ျပန္လမ္းေပၚကို ဦးတည္ေမာင္းလာတယ္။ ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတိုင္းေကာင္မေလးကို ျပန္ပို႔ဖို႔စီစဥ္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေ၀ဒနာကို ၾကိတ္မွိတ္ခံရင္းနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္မေလးစိတ္ထဲမွာ ဆန္းဆန္းၾကယ္ၾကယ္ျဖစ္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာကို ခ်စ္ခ်စ္မက္မက္ၾကည့္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးတဲ့စိတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္းေကာင္ေလးကို ေကာ္ဖီဆိုင္သြားၾကရေအာင္လို႔ ေျပာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ထိုင္ေနက်ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကိုေရာက္သြားတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးထဲမွာလည္း ထံုးစံအတိုင္းသၾကၤန္သီခ်င္းေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႔ဖြင့္ေနတယ္။ သၾကၤန္ကိုခ်စ္တဲ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးလည္း ထံုးစံအတိုင္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေလး နားေထာင္ရင္း တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ ဆုပ္ကိုင္ထားၾကတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကလည္း ထံုးစံအတိုင္း မီးမွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးပဲ ထြန္းထားျပီး စိတ္လႈပ္ရွားစရာျဖစ္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားတယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ထူးထူးျခားျခားစကားမေျပာမိၾကပဲ ျငိမ္သက္ေနမိတယ္။ အခ်စ္ရဲ႕အရိပ္အေငြ႔ေအာက္မွာ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးက သူ႔ဖ်ားနာမႈကို လ်စ္လ်ဴရႈထားလိုက္တယ္။ ညရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ထံုးစံအတိုင္းျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္မေလးလမ္းထိပ္အထိ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးကလိုက္ပို႔တယ္။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက ထုံးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးနဖူးကို ဖြဖြေလးနမ္းတယ္။ ျပီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လက္ျပျပီးႏႈတ္ဆက္ျပီးလက္ျပတယ္။ ေကာင္မေလးလည္း ထံုးစံအတုိင္းျပန္ျပီးလက္ျပလုိက္ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ လွည့္ျပန္သြားတဲ့ေကာင္ေလးရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို မ်က္စိတစ္ဆံုးလိုက္ေငးေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့မွ စိတ္ေလးေလးနဲ႔ အိမ္ကုိထံုးစံအတိုင္းျပန္သြားရွာတယ္။ အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ေကာင္ေလးက ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ကိုျပန္ေရာက္လာတယ္။ အ၀တ္အစားလဲျပီး ေကာ္ဖီပူပူတစ္ခြက္ကို ထံုးစံအတိုင္းေဖ်ာ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အဖ်ားေတြတက္လာေတာ့တယ္။ အရမ္းကို နာက်င္ေလးလံေနတယ္။ ေခါင္းေတြလည္း တရိပ္ရိပ္မူးေ၀လာတယ္။ အိမ္ခန္းထဲမွာ ထံုးစံအတိုင္းလွဲျပီး မွိန္းေနဖို႔စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ေစာင္ျခံဳျပီး ေခါင္းအံုးေပၚေခါင္းခ်လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ေကာင္ေလးရဲ႕ အသိစိတ္ေတြ လံုး၀ေမွာင္မည္းသြားေတာ့တယ္။

မနက္က်ေတာ့ ေကာင္မေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးဆီကို ဖုန္းဆက္တယ္။ ေကာင္ေလးရဲ႕ အခန္းထဲမွာ ထံုးစံအတိုင္း ဖုန္းေခၚသံကေအာ္ျမည္ေနတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ ေကာင္ေလးအတြက္ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ဆီလာတဲ့ဖုန္းသံကို သူကလြဲျပီးဘယ္သူမွ မၾကားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သတိျပန္လည္မလာေတာ့တဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕အခန္းထဲမွာေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခားဖုန္းသံက တေန႔လံုးလိုလိုေအာ္ျမည္ေနရွာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးရ႕ဲ ဖုန္းေခၚသံကလြဲျပီး တျခားဘာမွ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….. အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြထုံးစံအတိုင္းတျဖည္းျဖည္းကုန္လြန္လာျပန္တယ္။ တျဖည္းျဖည္းေလာင္ျမိဳက္၀ါထိန္တဲ့ ေနရဲ႕အပူကိုတုပမယ့္ ပိေတာက္ပန္းထိန္ထိန္၀ါ၀ါေတြလည္း ထံုးစံအတိုင္း လင္းလင္းေစြပြင့္လာၾကတယ္။ ေနရာအႏွံ႔မွာ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြ ထံုးစံအတိုင္း ျမဴးျမဴးသြင္သြင္ လြင့္ပ်ံလာတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ရင္း ညိဳမႈိင္းေၾကကြဲေနတဲ့ေကာင္မေလးကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးကို ျပင္းျပင္းရွရွသတိရေနဆဲပဲ။ အဲဒီသၾကၤန္သီခ်င္းေတြထဲကေန ေကာင္ေလးနဲ႔သူတို႔ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြတိုင္းကို ထံုးစံအတိုင္း သတိရေနခဲ့တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္မေလးမ်က္ရည္ေတြ က်လာျပန္တယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြက ထံုးစံအတိုင္းမကုန္ခမ္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ပင္အိုရြက္ေၾကြေတြေပၚမွာ ဥၾသေလးတစ္ေကာင္က ေဆြးေဆြးနင့္နင့္ ေအာ္ျမည္ေနတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြကေတာ့ လြင့္ပ်ံေနတယ္……….

ထံုးစံအတိုင္း………. အၾကိဳေန႔

ထံုးစံအတိုင္း……….အက်ေန႔

ထံုးစံအတိုင္း……….အၾကတ္ေန႔

ထံုးစံအတိုင္း………..အတက္ေန႔………………………. …………………….

ထံုးစံအတိုင္းရာသီစက္၀ိုင္းရဲ႕လည္ပတ္မႈၾကားမွာ သၾကၤန္ပြဲရက္ေတြလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေပၚလာလိုက္ေပ်ာက္သြားလိုက္။ အဲဒီသၾကၤန္ရက္ေတြထဲက မထုူးဆန္းေပမယ့္ ေၾကကြဲစရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းဟာလည္း ထံုးစံအတို္င္းလူမသိ သူမသိ နစ္ျမဳပ္သြားခဲ့ပါျပီ။ ထံုးစံအတိုင္းသၾကၤန္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းလည္ပတ္ေနဆဲပါပဲ…………

ဦးေလးနဲ႔သူ႔ူတူႏွစ္ေကာင္

သူရႆ၀ါအေမ မေန႔ကပဲ ရွမ္းျပည္တက္သြားတယ္။ အေဖ့ဆီလိုက္သြားတာေပါ့။ အေဖက ရွမ္းျပည္မွာ ေျမာင္းကူးတံတား..အဲ..အဲ.. ျမစ္ကူးတံတားၾကီးေဆာက္ဖို႔သြားတာေလ။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တံတားက အေဖ့ကိုျပန္ေဆာက္ေနေလရဲ႕။ အေမကလည္း အဲဒါေတြစိတ္မခ်လို႔ လိုက္သြားတာ။ အေမက သြားခါနီး အိမ္ကိုေျပာင္းျပန္ လွန္ပစ္မယ့္ သူ႔သားအလိမၼာေလးႏွစ္ေကာင္အေၾကာင္းသိေတာ့ သူ႔ေမာင္ ( အဆိုေတာ္ စာေရးဆရာ သရုပ္ေဆာင္ ဦးသုေမာင္ မဟုတ္ပါ) သူရႆ၀ါရဲ႕ ဦးေလးကို အိမ္မွာေစာင့္ျပီးေနေပးဖို႔ မွာခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဦးေလးလည္း ေခါင္းကုတ္ဖင္ကုတ္၊ ျငီးျငီးျငဴျငဴနဲ႔ အိမ္မွာေနရရွာတယ္။ သူ႔တူႏွစ္ေကာင္အေၾကာင္းကုိ သူကသိတာကိုး။ တဆိတ္ရွိရင္ ရက္ပ္စာသားေတြ ရႊတ္ရႊတ္ရႊတ္ရႊတ္ ရြတ္ေနတတ္တဲ့ အငယ္ေကာင္ကိုေၾကာက္သလို၊ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနျပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္တဲ့ ေအးေပြးအၾကီး ေကာင္ကိုလည္း ေၾကာက္ရွာတယ္ေလ။



`ေသပါေသသြားမယ္ နားပါကားသြားမယ္ လည္ပင္းပါအစ္သြားမယ္´ ဆိုျပီး အလန္႔တၾကားထေအာ္တတ္တဲ့ အငယ္ေကာင္ကို အေကာက္ေတာင္က ေမ်ာက္ေမာင္ လို႔ေခၚသလို၊ သမာဓိရွိရွိေပြးတဲ့ သူရႆ၀ါကိုက်ေတာ့ ကလပ္ဇစ္ေမာင္ေပြးတဲ့။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြေလ။ အျမဲတမ္းမႏိုင္တဲ့ တူႏွစ္ေကာင္ကို ဒီတစ္ခါေတာ့ ႏိုင္ေအာင္ကိုင္မယ္ကြ ဆိုျပီးသူလည္း မာန္တင္းထားပံုရပါတယ္။ မေန႔ညက သူရႆ၀ါကိုေခၚတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ထိုင္ခိုင္းတယ္။ ဒါေလာက္ဆို သူရႆ၀ါသေဘာေပါက္ျပီ။ လက္ခ်ာရိုက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ။



`သား ခဏထိုင္ဦး´



`ဟုတ္´



`မင္းအေမကေတာ့ မင္းတို႔ႏွစ္ေကာင္ကို ငါနဲ႔အပ္သြားျပီ မင္းအေမျပန္မလာမခ်င္း ငါ့စည္းကမ္းအတိုင္းေနဖို႔ၾကိဳးစား´



`ဟား ဟား ဟား ဟား နားစမ္းပါကြာ… မင္းျဖဲေျခာက္တာေလာက္ကိုမ်ား ငါကေၾကာက္မယ္ထင္လား ဘြတ္ဘြတ္ေတာင္ မပါခ်င္ဘူး ဟား ဟား´



`ဘာကြ´



သူေျပာမယ္ပဲျပင္ရေသးတယ္။ ထေဖာက္တဲ့ သူရႆ၀ါကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ပထမေၾကာင္သြားတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘာကြ သြားတယ္။ အဟီး မ်က္ႏွာခ်ိဳျပန္ေသြးထားဦးမွ။



`ေအာ္.. ဟီး စာေရးဖို႔ဇာတ္လမ္းကိုစဥ္းစားမိျပီး စ်ာန္၀င္သြားတာ ဦးစိုးရဲ႕ .. ေခ်ာတီး ေခ်ာတီးေနာ္´



`ေအာ္…. ငါေျပာတာကိုနားမေထာင္ပဲ စိတ္ကူးနယ္ခ်ဲ႕ေနတယ္ဟုတ္စ… မင္းေတာ့ကြာ…ငါေျပာတာဘာေတြလဲ ျပန္ေျပာစမ္း´



`အာ.. ဦးစိုးကလည္း ဒီေလာက္ေတာ့မွတ္မိပါတယ္ဂ်.. ဒီလိုေလ… မင္းတို႔ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ မင္းအေမကိုငါနဲ႔အပ္သြားျပီ ငါ့စည္းကမ္းျပန္မလာမခ်င္း မင္းအေမအတိုင္းေနဖို႔ၾကိဳးစား.. ဟား ဟား ဂေလာက္ေတာ့အေပ်ာ့ပါကြယ္..´



သူရႆ၀ါကို စိတ္ပ်က္သြားဟန္နဲ႔ ၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့ပံုနဲ႔ပဲ ဆက္ေျပာတယ္။



`မင္းအေမမရွိတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ မင္းတို႔ရဲ႕ စားေရးေသာက္ေရးကအစ ငါတာ၀န္ယူတယ္… ငါ့ဘက္ကတာ၀န္အျပည့္ ေက်ေနေစရမယ္.. မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ မနက္စာစားပြဲအသင့္ျပင္ေပးထားမယ္.. ေန႔လည္စာ ညစာ ဘာမွလိုေလေသးမရွိေစရ ဘူး အျပင္ထြက္မယ္ဆိုရင္ မုန္႔ဖိုးေပးမယ္…. ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ငါမေက်နပ္လို႔ အိမ္ေပၚကဆင္းဆိုရင္ေတာင္ မင္းတို႔ဆင္းသြား ရမယ္´



`ဟိ.. တကယ္လား´



`ေဟ့ေကာင္ မင္းကေတာ့ နာေတာ့မယ္ေနာ္´



`ဟုတ္ဘူးေလ ဦးစိုးကလည္း မုန္႔ဖိုးေပးမယ္ဆိုတာ တကယ္လားလို႔ေမးတာအဟိ´



`ေအး ေပးမယ္ မင္းဘက္ကလည္း အလုပ္ကျပန္လာရင္ အိမ္ကိုအရင္၀င္ ျပီးမွအျပင္ျပန္ထြက္မယ္ဆို ထြက္လို႔ရတယ္ ဟုတ္ပလား´



`ဟုတ္´



`ျပီးေတာ့ အိမ္မွာထမင္းစားရင္လည္း ကိုယ့္ပန္းကန္နဲ႔ကိုယ္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ထား စားျပီးတာနဲ႔ ကိုယ့္ပုဂံကိုယ္ေဆး.. ငါကေတာ့ လိုက္ေဆးေပးမယ္မထင္နဲ႔ အဲဒီက်ရင္ဘာျဖစ္မယ္ထင္လဲ´



`အာ… ဦးစုိးေဆးရင္ သားငရဲၾကီးမွာေပါ့ မေဆးနဲ႔ မေဆးနဲ႔ … သူ႔ဟာသူေလသလပ္ျပီး ေျခာက္သြားလိမ့္မယ္´



`ဘာ……´



သူ႔ဟာသူ စကားမေျပာခင္တုန္းက တင္ထားတဲ့ မာန္ေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာ့သြားလားမသိပါဘူး။ ဦးေလးပံုစံၾကည့္ရတာ ေနာက္ထပ္ေျပာရမွာေတာင္ ေၾကာက္ေနသလိုပဲ။ သူရႆ၀ါပဲဆက္ေျပာလိုက္တယ္။



`ဦးစုိးေျပာတာက သားကိုစားေရးေသာက္ေရးတာ၀န္ယူတယ္….မုန္႔ဖိုးလည္းေပးမယ္…. ဟုတ္လား´



`ေအး ဟုတ္တယ္´



`ဟာ…အဲဒါေတာ့ မမိုက္ပါဘူးကြာ….



`ေဟ.. အန္… မင္း.. .မင္းေနာ္´



`ဟီး ဟုတ္ဘူးေလ မမိုက္ဘူးဆိုတာက ဒီလို … ဦးစိုးတစ္ေယာက္လံုးရွိေနမွေတာ့ အေမကျပန္လာစရာမလိုေတာ့ဘူးေလ… ျပန္မလာခိုင္းနဲ႔ေတာ့ ဦးစုိးနဲ႔ပဲတစ္သက္လံုးေနေတာ့မယ္ေလ… ေနာ္..ေနာ္.လို႔´



`အာ….ေဟ့ေကာင္. အဲလိုေတာ့မရဘူးေလကြာ…. မင္းအေမျပန္လာရင္ေတာ့ ကိုယ့္အေမနဲ႔ကိုယ္ေနေပါ့ကြ..´



´ဟင့္အင္း မရ၀ူးဆို မရဘူးပဲ.. ဦးစုိးနဲ႔ပဲေနခ်င္တာ……. ဟီးဟီး…. မေၾကာက္ပါနဲ႔ဦးစိုးရယ္ အလကားစတာပါ….´



`ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီ ငါေျပာစရာရွိတာျပီးျပီ ရျပီသြားေတာ့…… ´



ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ပဲ သူက်ေနာ့္ကိုႏွင္ထုတ္ရွာပါတယ္။ စည္းကမ္းေတြခ်ေပးျပီး ေသေသ၀ပ္၀ပ္ထားလိုက္မဟဲ့ ဆိုတဲ့သူစိတ္ကူးေတြလည္း တစစီျဖစ္သြားပံုရပါတယ္။ ဒါေတာင္ သူရႆ၀ါအျပင္ထြက္ခါနီးကို တစ္ခြန္းမွာရွာပါေသးတယ္။ ခဏေနထမင္းစားမယ္ေလ တဲ့။ ခ်က္ျခင္းျပန္လာမယ္မဟုတ္လား တဲ့။



အဟဲ… ဟုတ္ကဲ့ လို႔ေျပာျပီး ခဏထြက္လာလိုက္တာ စမ္းေခ်ာင္းေရာက္ေနတာေတာင္ ႏွစ္ရက္ရွိျပီ။ မနက္ျဖန္အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ သူရႆ၀ါနဲ႔ ဦးေလးနဲ႔ ဆြဲလားလြဲလားေတြျဖစ္ဦးမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဦးေလးက နင္တို႔နဲ႔ မေနေတာ့ဘူး အိမ္ေပၚကဆင္းမယ္ဆိုျပီး ေျပာရင္ သူရႆ၀ါက မဆင္းဖို႔တားရမယ္။ အဲဒီမွာ ဆြဲလားလြဲလားျဖစ္မွာေလ။ ဟီဟိ အိမ္ျပန္မလို႔စိတ္ကူးတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္။ ေရွ႕မွာသူငယ္ခ်င္းေတြလာေခၚေနျပီ။ အင္း အိမ္က ဘယ္အခ်ိန္ုျပန္ျပန္ရပါတယ္လေလ။ ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ပဲ လိုက္သြားလိုက္ဦးမယ္ အဟီး။ အားလံုး တာ့တာေနာ္။

posted by သူရႆ၀ါ @ 05:45 AM 12 Comments

ေမွာင္မိုက္နာက်င္ခဲ့ေသာလမ္းမ်ား

ရထားေပၚမတက္ခင္ေဘးမွာလြယ္ထားေသာ စလင္းဘက္ထဲမွ မိတ္ကပ္ဘူးအေသးေလးကို ထုတ္လိုက္သည္။ တို႔ဖတ္နဲ႔ တစ္ခ်က္အထူအပါးျပန္ညိွ..... ျပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနီကိုနည္းနည္းအေရာင္ထပ္တင္လိုက္၏။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ရွိလူမ်ား သူ႔အေပၚတြင္သာ အာရံုေရာက္ေနၾကမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကိုရယ္ဟဟ ႏွင့္ၾကည့္ေနၾကလိမ့္မည္။ ရထားေပၚ တက္လိုက္သည္။ ကိုယ္ေနဟန္ထားက အစ မ်က္ႏွာအမူအယာကိုပါ ျပင္ဆင္ျပဳျပင္လိုက္သည္။

`ကဲ..... တို႔မ်ားလာျပီေနာ္.... ကိုကိုတို႔ခ်စ္တဲ့တို႔မ်ား... မမတို႔ခင္တဲ့ တို႔မ်ား...... ခါတိုင္းလိုပဲ သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုျပမယ္...... ဘလိတ္ဒန္႔ဆြဲျပမယ္...... ဆက္ဆီဒန္႔စ္ကျပမယ္...... တို႔မ်ားကိုအားေပးၾကဦးေနာ့´

အသံကုိ အညဳဆံုးထားျပီး ခပ္ခၽြဲခၽြဲေလးေျပာလိုက္တာနဲ႔ ရထားေပၚက ခရီးသည္အေပါင္းသူ႔ကို လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ ရထားစီးေနက် ခရီးသည္ေယာကၤ်ားေလးေတြက သံေသးသံေၾကာင္ေပါငး္စံုႏွင့္ေအာ္ၾကသည္။ ကေလးေတြက ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ေဟး ခနဲေအာ္ျပီးလက္ခုပ္တီးၾကသည္။ ခရီးသည္မိန္းမေတြကေတာ့ သူ႔ကိုျပံုးစိစိနဲ႔ ၾကည့္ေငးေနၾကေလသည္။

`ကိုကိုမ်ားကိုခ်ာတိတ္လို႔ေခၚနဲ႔.... နာမည္ရွိတယ္ၾကိဳက္ဘူးသိရဲ႔လား...... ...... ´


ခပ္ျမဴးျမဴးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုဆိုျပလိုက္သည္။ အသံတင္မဟုတ္.. မ်က္ႏွာအမူအယာကိုပါ အညဳအခရာ ပိုပိုႏွင့္ဆိုျပရ၏။ အားလံုးကေတာ့ ပြဲက်ေနၾကျပီ။ ထပ္၍ ပါးစပ္ဆိုင္းျဖင့္ၾကားဖူးေသာ ဒန္စ့္သီခ်င္းတီးလံုးကို ဒါ ဒါ ဒီဒီ ရြတ္ရင္း တစ္ကိုယ္လံုးခါညြတ္ကျပရေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ အေနာက္တိုင္းမိန္းကေလးေတြကေသာ ဆက္ဆီဒန္စ့္ဆိုတာကို သိပ္မရိုင္းေအာင္ကလိုက္ျပန္သည္။ အသံက ေပါင္းစုံထြက္လာ၏။ သေဘာတက် ခ်ီးက်ဴးသံေတြေရာ.... ေလွာင္ေျပာင္ေအာ္ဟစ္ခ်င္ဟန္တူေသာ သံေသးသံေၾကာင္ေတြေရာ.... ။ သူ႔အတြက္ကေတာ့ ဒါေတြက ရိုးအီေနျပီျဖစ္သည္။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ဆက္လုပ္ဖို႔က အဓိကပါပဲ။ ေဘးမွာလြယ္ထားေသာ စလင္းဘက္ထဲက ဆီးယိုထုပ္ေတြထုတ္လိုက္သည္။

`ကဲ..... တို႔မ်ားကိုကိုတို႔မမတို႔သေဘာက် ကျပျပီးျပီ ဆိုျပျပီးျပီ..... တို႔မ်ားကိုသေဘာက်တယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ တို႔မ်ားရဲ႕ ဆီးယိုေလးေတြလည္း အားေပးၾကပါလား..... သိပ္သိပ္ျပီးေက်းဇူးတင္မွာသိလား..... တို႔မ်ား..... .... .... ...´

ပါးစပ္ကလည္း ေျပာေျပာဆိုဆိုတြန္းတြန္းထိုးထိုးႏွင့္ေရာင္းေရး၀ယ္တာကို စရသည္။ အင္း..... ဟုိေျပးဒီေျပးႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ပင္ပန္းသြား၏။ ဒါေပမယ့္ေတာ္ေတာ္ေလးေရာင္းလိုက္ရ၏။ အင္း..... စိတ္ကိုႏွစ္ထားလိုက္လို႔လားေတာ့မသိ။ ညေနေစာင္းလို႔မိုးခ်ဳပ္ခါနီးျဖစ္သြားတာေတာင္မသိလိုက္။ အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနျပီ။ ေရွ႕ဘူတာမွာဆင္းျပီး တည့္တည့္တက္သြားရင္ ရပ္ကြက္ထဲသို႔ ေရာက္သည္။ ေရွ႕ဘူတာမွာ ဆင္းျပီးလမ္းေလွ်ာက္မည္ဟု ေတြးလိုက္၏။

ဘူတာကဆင္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရာင္းရေသာပိုက္ဆံကိုေရတြက္လာလိုက္သည္။ ဒီေန႔မဆိုးေတာ္ေတာ္ေရာင္း ရသည္။ တခါ တေလ တေနကုန္လို႔မွ ႏွစ္ထုပ္၊ သံုးထုပ္ေလာက္ပဲ ကုန္တာမ်ိဳးၾကံဳဖူးသည္။ လူေရာစိတ္ေရာ ပင္ပန္း သည္။ အင္း... ေရွ႕မွာေဆးဆိုင္ရွိသည္။ ေဆး၀င္၀ယ္ရဦးမည္။ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္မွ။ မိုးလည္းအေတာ္ခ်ဳပ္ေနျပီ။ အေမစိတ္ပူေရာ့မယ္။

`ဟ ဟ ေဂ်ာ္ကစ္ေလးပါလား.... မိုက္တယ္ေဟ့ ၾကည့္ၾကစမ္း´

`ဟား ဟား ဟား´

ထိုအသံေတြႏွင့္အတူ အမူးသမားေတြလား ၊ လမ္းသရဲေတြလားမသိ ေအာ္ဟစ္ဆူညံျပီး အနားေရာက္လာၾကသည္။ ဘာလုပ္ရမည္မသိ။ လမ္းမီးလည္း မရွိေတာ့ အေတာ္ေမွာင္သည္။ လူေျခကလည္းျပတ္လွ၏။ ဒီလမ္းကျဖတ္လာမိတာ မွားျပီထင္သည္။

`ေဟ့ ေခ်ာ္ေကာက္ေလး ..... ခ်စ္လို႔ရမလားေဟ့ ဟား ဟား မင္းက ေခ်ာတယ္ကြ..... ´

သူဘာလုပ္ရမလဲ။ အမ်ားႏွင့္တစ္ေယာက္..... ။ ျပီးေတာ့ သူ႔အသြင္အျပင္က မိန္းမလွ်ာပံုစံ။ ဒီေကာင္ေတြပံုၾကည့္ရတာ ဒါမ်ိဳးေတြလည္း ေရွာင္မယ့္ပံုမဟုတ္။ အလိမၼာသံုးၾကည့္ရမည္။

`တို႔မ်ား ေနာက္က်ေနျပီ ကိုကိုတို႔ေမာင္ေမာင္တို႔ရဲ႕...... ျပန္ပါရေစဟယ္.....ေနာ္....´

`ဟား ဟား ဘယ္ရမလဲ... ဒီလို...´

`အဲလိုမလုပ္ပါနဲ႔ကိုကိုတို႔ရယ္... .တို႔မ်ားသီခ်င္းဆိုျပမယ္ေလေနာ္..... ျပီးရင္ေတာ့ ျပန္ပါရေစဟယ္´

`အာ.... မင္းကတာမ်ား မၾကည့္ခ်င္ပါဘူး ငါတို႔က မင္းကိုခ်စ္ခ်င္တာကြ ဟဲဟဲ´

ိေျပာေျပာဆိုဆို သူ႔နားကို ၀ိုင္းအုံကပ္လာၾက၏။ ထို႔ေနာက္ တစ္ေယာက္က စပ္ျဖဲျဖဲမ်က္ႏွာႏွင့္ၾကည့္ျပီး သိုင္းဖက္လိုက္၏။ ျပီးေတာ့.. လက္ေတြက သူ႔လက္ေမာင္းကို ပြတ္သပ္လာ၏။ ေပ်ာ့ႏြဲ႔ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေန၍မရေတာ့။ တို႔မ်ားဘ၀ကေန သက္စိုးဘ၀ကိုျပန္ေရာက္လာသည္။

`ဟာ.. အဲလိုမလုပ္ၾကပါနဲ႔ကြာ...... ငါ.. ငါ.. ေယာကၤ်ားေလးပါကြ...´

အဲဒီေတာ့မွ ပိုဆိုးေတာ့သည္။ ခပ္အစ္အစ္ရယ္သံေလွာင္သံေတြထြက္လာသည္။ ျပီးေတာ့.....

`ေနစမ္းပါကြာ အေျခာက္ကအေျခာက္ေပါ့ကြ.... ငါတို႔ကိုေအးေအးသက္သာ ျပန္ခ်စ္လိုက္စမ္းပါကြာ..... မင္းကမိန္းမလို ၀တ္ထားျပီးငါတို႔ကိုက်မွ ေယာကၤ်ားပါလို႔ေျပာရေအာင္ ႏွစ္ဖက္ခၽြန္လား... ဟား ဟား ...´

ပိုမိုလြန္ကဲလာေသာ ဖက္ေႏွာင္မႈမ်ားၾကားမွ အားရွိသေလာက္ရုန္းထြက္မိသည္။ မထူးျခား... ။ ေဒါသက ထြက္လာ၏။ ပါးစပ္ဖ်ားမွ ေဒါသသံစြက္ေသာ စကားလံုးမ်ား ထြက္က်လာသည္။

`ေဟ့ေကာ င္ေတြ မင္းတို႔မယံုခ်င္လည္းေနကြာ ငါက ေစ်းေရာင္းလို႔ ေျခာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာ.... ငါအေျခာက္အစစ္မဟုတ္ဘူးကြ.. လႊတ္ၾကကြာ... ငါျပန္မယ္....´

`ဘာ.... မင္းက ငါတို႔ကိုဘယ္လိုေလသံမ်ိဳးနဲ႔ေျပာတာလဲ.... အေျခာက္ကအေျခာက္ေပါ့ကြ... မင္းေတာ့နာေတာ့မယ္´

`ဟာကြာ.... မင္းတို႔ေတာ့ကြာ.....ေတာက္´

`ဟင္.... ေတာက္ေခါက္ရေအာင္မင္းကဘာေကာင္မို႔လို႔လဲ..... ဒီေလာက္ေတာင္အေၾကာတင္းတဲ့ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ေကာင္ ကဲကြာ....´

သံုးေလးေယာက္၀ိုင္း၍ ထိုးႏွက္မႈကို ခံႏိုင္ရည္မရွိ။ အျပိဳျပိဳအလဲလဲ....။ ဒီေကာင္ေတြ အရမ္းမိုက္ရိုင္းသည္။ လြန္က်ဴးသည္။ အမ်ားႏွင့္တစ္ေယာက္မို႔ျပန္လည္တံု႔ျပန္ရန္ အခြင့္အေရးမရ။ လြယ္ထားေသာ ဆလင္းဘက္အိတ္က လြင့္ထြက္သြား၏။ တစ္ေကာင္က ေျပးေကာက္ျပီး ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ဆီးယိုထုပ္ေတြကိုသေရာ္ေတာ္ေတာ္ပံုမ်ိဳးျဖင့္ဖြင့္ၾကည့္ျပီး လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။ ထြက္က်လာေသာ ပိုက္ဆံေတြကို ခပ္ဆဆၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ ေဘာင္းဘီေနာက္အိတ္ထဲထိုးထည့္လိုက္၏။ အလြန္နာက်င္ေနေသာ ၾကားမွတုန္တုန္ယင္ယင္ေအာ္ဟစ္လိုက္မိသည္။

`ဟာ.... မလုပ္ၾကပါနဲ႔ကြာ... ငါ ေစ်းေရာင္းထားတာေတြကြ....´

သူ႔ဂုတ္ကိုဆြဲမ၍ လမ္းသရဲေကာင္တစ္ေကာင္က ေျပာျပီး သူ႔ကိုတြန္းလႊတ္လိုက္၏။

`ေနစမ္းကြာ..... မင္းကိုပညာေပးတယ္လို႔သေဘာထားလိုက္ေပါ့ကြ.... မင္းပိုက္ဆံေတြယူတယ္ကြာ မင္းဘာလုပ္မလဲ.. ဟား ဟား ေဟ့ေကာင္ေတြ.. ဒီေကာင္မကိုထားခဲ့ေတာ့... ငါတို႔အရက္သြားေသာက္မယ္.... ဟား ဟား ဟား´

သူ႔ကိုၾကည့္၍ရယ္ၾကသည္။ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာျပီး ျပန္လွည့္ထြက္သြားၾကသည္။ ကိုင္ရိုက္ထားသလို နာက်င္ေနေသာဒဏ္ရာမ်ားၾကားမွ မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာသလားမသိ။ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့သည့္တိုင္ေအာင္ စကားေတြတြတ္တြတ္ေျပာျပီး လွမ္းေတာင္းပန္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္အသံက လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္နင့္အစ္ေၾကကြဲေန၏။
မလုပ္ၾကပါနဲ႔ကြာ... ငါတေန႔လံုးေစ်းေရာင္းထားတဲ့ပိုက္ဆံေတြပါ.... အိမ္မွာ ငါ့အေမက ေနမေကာင္းတဲ့ၾကားက ငါ့ကိုပူပန္ေနေတာ့မွာ... ငါ့အေမ ေနမေကာင္းဘူး....... ငါ့အေမအတြက္ငါ ေရွ႕နားမွာ ေဆး၀င္၀ယ္ရမွာ....... တေန႔ေဆး၀ယ္ဖို႔တေန႔ ငါမနည္းခ်န္ရတာပါကြာ.... အႏုိင္မက်င့္ၾကပါနဲ႔..... ငါ့အေမတကယ္ေနမေကာင္းဘူး.... ငါတတ္ႏိုင္တာနဲ႔ ငါ့အေမကိုေဆးကုေနရတာပါ...... ဆရာ၀န္မျပႏိုင္ဘူး..... အေမေသာက္ဖို႔ေဆးကို တေန႔စာတေန႔ ငါ၀ယ္ရတာပါ.... တခါတေလ ပိုက္ဆံမေလာက္ရင္ ငါထမင္းမစားရဘူး...... မင္းတို႔မွာလည္း အေမရွိမွာပါကြာ.... ငါ့ကိုစာနာၾကပါ.... မင္းတို႔အကုန္ျပန္မေပးခ်င္ရင္ေတာင္ ေဆး၀ယ္ဖို႔ပိုက္ဆံေလးပဲျပန္ေပးၾကပါကြာ..... ငါ့အေမဖို႔ေဆး၀ယ္လို႔ရရင္ေတာ္ပါျပီ.... မင္းတို႔.... မင္းတို႔.... ျပန္ေပးၾကပါကြာ......။
သူ႔လိုမျပည့္စံုေသာ ဘ၀ေတြ.... ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေ၀၀ါးခဲ့ၾကဖူးျပီလဲ....။ သိခ်င္လွပါသည္။


သူရႆ၀ါ

နဂါးမ်က္ေစာင္းေတြၾကားက မိုးေန႔.......

ဒီႏွစ္မိုးရာသီမွာေတာ့ ဒီေန႔ရြာတဲ့မိုးက အသည္းဆံုးျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မေလးေရာ.. က်ေနာ္ေရာ.. ရင္ထဲမွာေႏြးေနတယ္။ အင္းေလ… ပူပူေႏြးေႏြးခ်စ္သူေတြပဲ…. ေသြးလည္ပတ္မႈကို ရင္ခုန္သံက အကာအကြယ္ေပးျပီးသား ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မေလးမ်က္ႏွာကို က်ေနာ္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ၾကည့္တယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း မေလးက ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ယွက္ယွက္ျဖာျဖာၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရယ္မိၾကတယ္။ အေၾကာင္းမဲ့ရယ္ေနတတ္တဲ့ သမီးရည္းစားေတြကို ခုမွနားလည္ေတာ့တယ္။ မေလးလက္ကို က်ေနာ့္လက္နဲ႔ ထပ္မိုးထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးေရထဲမွာပဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လာၾကတယ္။ မိုးမျမင္ ေလမျမင္ဆိုတာ ဒါပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေလးလက္ေတြ တျဖည္းျဖည္းပိုျပီး တုန္ယင္လာသလိုပဲ။ သူ႔မ်က္ႏွာကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္။ မေလးေတာ္ေတာ္ခ်မ္းေနျပီထင္တယ္။



`မေလး ေျခေထာက္ေတြ လက္ေတြကိုက္လာျပီ ကို´



ဟာ.. မေလးေျပာမွပဲ သတိရေတာ့တယ္။ မေလးမွာ ေလးဘက္နာေရာဂါရွိတယ္ေလ။ သူက အေအးခံလို႔မွမရတာ။ ေအးတာနဲ႔ မေလးထံုက်င္ကိုက္ခဲလာေရာ။ ေဆာရီးပဲ မေလးရယ္။ ကို ေပ်ာ္တာလြန္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ Rain Coat အျပာေလးကိုခၽြတ္ျပီး မေလးကိုယ္ေပၚျခံဳေပးထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကားငွားျပီးမေလးအိမ္နားထိ လိုက္ပို႔လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ကားေပၚက ဆင္းေတာ့ တစ္သက္လံုးအမွတ္ရေနမယ့္ စကားတစ္ခြန္းကို မေလးေျပာတယ္။



`ကို႔ Rain Coat ေလးကို မေလးထပ္မ၀တ္ေတာ့ဘူးကို မေလးေနာက္ေန႔ ေလွ်ာ္ျပီး အမွတ္တရသိမ္းထားလိုက္ေတာ့မယ္ သိလား´



@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ေတာ္ေတာ္ကုိၾကာခဲ့ပါျပီ။ မေလးနဲ႔လမ္းခြဲခဲ့တာ…။ ဒါမွမဟုတ္ မေလးက လမ္းခြဲေက်ာခိုင္းသြားခဲ့တာ။ ဒီေန႔ဆိုရင္ပဲ ဆယ္လတင္းတင္းျပည့္ျပီေလ။ ဒါေပမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ.. နာက်ည္းစရာေတြကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ က်န္ေနခဲ့ေသးတယ္။ က်ေနာ္က ခုထိ ရံႈးေနတုန္းပဲ။ အဲဒီအတိတ္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားတိုင္း ခံစားမႈကပါ တြဲလ်က္ပါလာလို႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို အတူလက္တြဲဖို႔.. တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ အေျခခ်ဖို႔… တိုင္ပင္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ကိုေျပာတယ္။



`မေလး က်ေနာ္တျခားတိုင္းျပည္မွာ အလုပ္သြားလုပ္မယ္ က်ေနာ့္ကိုက်ေနာ္ျပည့္စံုျပီလို႔ခံယူတဲ့အထိ က်ေနာ့္မိသားစုနဲ႔ မေလးကို ျပည့္စံုေအာင္ထားႏုိင္တဲ့ေန႔ေရာက္ျပီလို႔ ယူဆႏုိုင္တဲ့ေန႔အထိ က်ေနာ္သြားမယ္။ သံုးႏွစ္.. ဒါမွမဟုတ္ ေလးႏွစ္ေလာက္လည္း ၾကာခ်င္ၾကာမယ္.. မေလး က်ေနာ့္ကိုေစာင့္ေနမယ္မဟုတ္လားဟင္´



`မေလးတို႔ႏွစ္ေယာက္ဘ၀အတြက္ပဲကိုရယ္ မေလးေစာင့္ရမွာေပါ့ သံုးေလးႏွစ္လည္းမဟုတ္ဘူး ဆယ္ႏွစ္ဆိုလည္း ကို႔ကို မေလးေစာင့္မွာေပါ့ကြယ္´



အဟင္း… ရယ္စရာေတာ့အေကာင္းသား။ ေရျခားေျမျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္မယ့္ခ်စ္သူကို ဆယ္ႏွစ္ဆိုလည္း ေစာင့္ပါ့မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့မိန္းကေလးက က်ေနာ့္မိသားစုအလုပ္ကိစၥနဲ႔ က်ေနာ္နယ္ကိုေရာက္သြားတဲ့ တစ္လအတြင္းမွာ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေျပာင္းျပီးလက္တြဲသြားတာေလ။ က်ေနာ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူပ်ာယာခတ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔ခ်စ္သူ အသစ္စက္စက္ေလးကို က်ေနာ္က ေခ်ာင္းရိုက္မွာစုိးရိမ္တယ္။ သူ႔ကိုက်ေနာ္ ရန္ရွာမွာစိုးရိ္မ္တယ္။ အဲဒီသတင္းေတြ ျပန္ၾကားေတာ့ က်ေနာ္ျပံဳးမိတယ္။ သေဘာက်ရံုတစ္ခုတည္းေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ဒဏ္ရာေတြပါထည့္ထားရတဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးေလ။ မဲ့ျပံဳးလို႔ ေခၚမလားမသိဘူး ။ ဟား .. မေလးရယ္ က်ဳပ္က ေခါင္းမရွိတဲ့ေကာင္မွမဟုတ္တာ။ ဘာအျပစ္မွ မရွိတဲ့ခင္ဗ်ားခ်စ္သူကို က်ဳပ္က ဘာလို႔ေခ်ာင္းရိုက္ရမွာတုန္း။ သူက ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကိုေပးခဲ့တဲ့ ကတိေတြအေၾကာင္း … ခင္ဗ်ားတဖြဖြေျပာေနခဲ့တဲ့ ခ်စ္စကားေတြအေၾကာင္းဘာမွ သိခဲ့တဲ့သူမွမဟုတ္တာ။ ခင္ဗ်ားကိုလည္း က်ဳပ္ရန္မရွာပါဘူးဗ်ာ။ ခုေတာင္ က်ဳပ္ဘာမ်ားလုပ္မလဲ ဆိုတဲ့စိတ္ေတြက ခင္ဗ်ားကိုေကာင္းေကာင္း ရန္ရွာေနျပီမဟုတ္လား။ မလိုေတာ့ပါဘူး။



အင္း….. အဲဒါေတြက ၾကာခဲ့ပါျပီေလ။ က်ေနာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ကို အနည္ထိုင္စျပဳေနပါျပီ။ ဒီေန႔လည္း အျပင္ထြက္လာတုန္းက ခင္ဗ်ားနဲ႔ ျပတ္တာ ဆယ္လျပည့္မွန္းသတိမရခဲ့ပါဘူး။ အရမ္းသည္းလာတဲ့ မိုးက က်ေနာ့္ကို ျပန္ျပီး သတိေပးလိုက္လို႔ပါ။ ခင္ဗ်ားေတာ့မသိဘူး။ က်ဳပ္က မွတ္မိေနေသးတယ္။ က်ဳပ္တို႔စျပီး ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့တာ ဒီလို မိုးေတြသိပ္ သည္းတဲ့ေန႔မွာေလ။ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ကားမွတ္တိုင္နားေရာက္လာတယ္။ ကားဂိတ္မွာလည္း လူေတြက ထီးေဆာင္းလို႔တစ္မ်ိဳး.. ဒီအတိုင္းရပ္လို႔တစ္မ်ိဳး ကားေစာင့္ေနၾကတယ္။ အဟင္း သတိရလက္စမို႔လို႔လား မသိဘူး။ ဟိုဘက္ေထာင့္မွာ ရပ္ေနတဲ့ေကာင္မေလးက ခင္ဗ်ားနဲ႔ေတာ္ေတာ္တူတာပဲ။ ဟုတ္တယ္.. ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို… ဟာ….. အဲဒါ မေလး… ။ အာ.. ငါစိတ္ထင္တာျဖစ္မွာပါ။ ဟာ.. ဟာ…. ဟာ…. တကယ္ပဲကြာ…။ တကယ္ ခင္ဗ်ားကိုး။ ေဘးမွာက ခင္ဗ်ားရဲ႕ ခ်စ္သူေပါ့ ဒါဆို။ ဟင္… ဒီေကာင္… ဒီေကာင္.. …… ။ အရမး္ေပါက္ကြဲသြားတယ္။ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကိုတားလို႔မရဘူး။ မ်က္လံုးထဲမွာ အနီေရာင္ေတြ လႊမး္သြားတယ္။ မင္း.. မင္းကြာ… ရာရာစစ… ။ ျပီးေတာ့ မေလး… ခင္ဗ်ား.. ခင္ဗ်ားဗ်ာ…. ။ ေခါင္းထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္မသြားမယ့္ ဟန္ပန္ေတြ… စကားသံေတြ … အစီအရီ ျပန္ေပၚလာတယ္။



`ကို႔ Rain Coat ေလးကို မေလးထပ္မ၀တ္ေတာ့ဘူးကို မေလးေနာက္ေန႔ ေလွ်ာ္ျပီး အမွတ္တရသိမ္းထားလိုက္ေတာ့မယ္ သိလား´



`ကို႔ Rain Coat ေလးကို မေလးထပ္မ၀တ္ေတာ့ဘူးကို မေလးေနာက္ေန႔ ေလွ်ာ္ျပီး အမွတ္တရသိမ္းထားလိုက္ေတာ့မယ္ သိလား´



`ကို႔ Rain Coat ေလးကို မေလးထပ္မ၀တ္ေတာ့ဘူးကို မေလးေနာက္ေန႔ ေလွ်ာ္ျပီး အမွတ္တရသိမ္းထားလိုက္ေတာ့မယ္ သိလား´



ေတာက္….။ မင္း … ငါနဲ႔ေတြ႔မယ္။ အဲဒီကိုေျပးသြားလိုက္တယ္။ ဒီေကာင့္မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္လက္သီးနဲ႔ထိုးပစ္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ဒီေကာင္ေနာက္ကိုလန္သြားတယ္။ ဟင့္အင္း….. မင္း လဲသြားလို႔မရေသးဘူး။ ငါ့ Rain Coat ကိုျပန္ခၽြတ္ျပီးမွ မင္းလဲရမယ္ကြ။ ဒီေကာင့္ကိုယ္ေပၚက Rain Coat ကို က်ေနာ္အတင္းဆြဲခၽြတ္ေနမိတယ္။ အဲဒါကလြဲလို႔ တစ္ေလာက လံုးမွာ က်ေနာ္လုပ္သင့္တာဘာမွ မရွိဘူးမဟုတ္လား။ ကားမွတ္တိုင္မွာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္သြားတယ္။ လူသံုးေလးေယာက္ေလာက္က က်ေနာ့္ကိုအတင္းလာဖမ္းခ်ဳပ္တယ္။ ဘာလဲ… ဘာလို႔လာခ်ဳပ္ေနတာလဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ဘာသိလို႔လဲ။ က်ေနာ္မမွားဘူးဗ်။ အတင္းရုန္းကန္ျငင္းဆန္ရင္း က်ေနာ္ေအာ္ဟစ္ေနမိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာမွမသိပါဘူးဗ်ာ။ လႊတ္ၾကစမ္းပါ။ က်ုဳပ္ကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေစာ္ကားတာဗ်.. က်ဳပ္မွာ အနည္းဆံုး ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္ေတာ့ ျပန္ယူခြင့္ရွိတယ္ေလ….. ။ ဘာမွလည္း ေျပာလို႔မရဘူး… ဘာမွလည္း ဆက္လုပ္လို႔မရတဲ့အဆံုးမွာ.. က်ေနာ့္ကိုလာခ်ဳပ္တဲ့ သူေတြလက္ထဲကေန ွရုန္းကန္ရင္း မေလးဆိုတဲ့ မိန္းမကို စူးစူးရြားရြား စိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ေသြးမရွိေတာ့သလို ျဖဴေရာ္လို႔။ မ်က္ႏွာကလည္း အရမး္ကိုထိတ္လန္႔တဲ့ ပံုစံနဲ႔။ ဟုတ္တယ္… ခင္ဗ်ားရဲ႕ အရမး္ကို … လြန္လြန္းတဲ့လုပ္ရပ္ေလ.. ခင္ဗ်ားရဲ႕အမွားေလ… ခင္ဗ်ားရဲ႕ စကားေတြေလ…. ဟ ဟ … ခင္ဗ်ားအဲလို ထိတ္လန္႔တဲ့အၾကည့္ကလြဲျပီး ဘယ္လိုမ်က္လံုးမ်ိဳးနဲ႔ က်ဳပ္ကိုၾကည့္ရဲမွာတဲ့လဲ။ ေဒါသထပ္ထြက္လာတယ္.. ထပ္ျပီးရုန္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး ။ သံုးေယာက္ေလာက္၀ုိင္းခ်ဳပ္ထားတာဆိုေတာ့ သူတို႔ဆြဲတဲ့ေနာက္ကို က်ေနာ္ပါသြားတယ္။ က်ေနာ့္ကို ဘယ္ပို႔ၾကမလဲ.. က်ေနာ္ဘယ္ေရာက္မလဲမသိေသးဘူး။ ဂရုလည္းမစိုက္ဘူး။ ဘယ္ကိုေရာက္ေရာက္ ငါ့ရဲ႕ Rain Coat ကို ငါျပန္လာယူမယ္။ မရ ရေအာင္ျပန္ယူမယ္… ။ ငါ့အၾကည့္ေတြ… ငါ့အျပဳအမူေတြကို … မင္းတို႔ဘယ္သြားသြားျမင္ရေစမယ္..........

ဒီေန႔က ဆယ္လတင္းတင္းျပည့္တဲ့ေန႔။ မိုးေတြကလည္း သည္းလိုက္တာ.......... ဒီႏွစ္မိုးရာသီမွာလည္း ဒီေန႔ရြာတဲ့မိုးက အသည္းဆံုးပဲ ေသခ်ာတယ္………………..



သူရႆ၀ါ

သံစဥ္

မင္းစိတ္ကူးေတြက ငါ့ဆီက်န္ခဲ့တာလား

ငါ့စိတ္ကူးေတြကိုပဲ မင္းယူေဆာင္သြားတာလား

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္….

အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ပြဲေတာ္ညရဲ႕

ရႊန္းစိုစိမ္းျမ ဂီတျဖစ္လိမ့္မယ္ သံစဥ္။



မင္းကိုေပးမယ့္ ငါ့လက္ေဆာင္ဟာ

ပန္းတစ္ပြင့္မဟုတ္…

ရင္ထိုးတစ္ခုမဟုတ္…

(ငါ့အထင္)

အဲဒါေတြက ရုိးလြန္းလွတယ္

ငါ့ကိုယ္ငါ ရနံ႔ေတြထုံေ၀ေ၀ပစ္ထည့္ျပီး

မင္းအိပ္မက္ထဲ ခ်ိတ္ဆြဲေပးထားခ်င္တာပဲ သံစဥ္။



ငါ့အခ်စ္က ေနရာသတ္မွတ္ခ်က္မရွိ….

ဆိုၾကပါစို႔

ဖတ္လက္စစာအုပ္ထဲက

မ်ဥ္းတားလိုက္တဲ့စာေၾကာင္းကလည္း…. မင္း

နားေထာင္ျဖစ္တ့ဲသီခ်င္းကလည္း… မင္း

ေသာက္လက္စေကာ္ဖီခြက္ကလည္း… မင္း

ကဲ… ငါ့ကို ဘယ္လိုေ၀ဖန္သံုးသပ္

ရူးေနတာလို႔ မင္းေခါင္းစဥ္တပ္မလဲ သံစဥ္။



ငါ့ေရွ႕မွာ ထီးထီးမားမားရပ္ပါ

ၾသဇာပါတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ၾကည့္ပါ

လိုခ်င္သမွ်ကို လက္ညိွဳးညႊန္ျပပါ

အမိန္႔ေတာ္မွန္သမွ်ကို ဦးညႊတ္ဒူးေထာက္

မင္းေရွ႕ေမွာက္မွာဆို ငါက

လက္ေအာက္ေစပါးတစ္ေယာက္ေပါ့ သံစဥ္။



လေရာင္အခင္းအက်င္းက လဲ့ျမဴျဖာက်

စုူးျမျမေလး မင္းျပံဳးေနသလား

အေတြးကို အလိုက္သင့္အလ်ားသင့္ ဆန္႔ထုတ္ၾကည့္တဲ့အခါ

ငါ့ခ်စ္ျခင္းေတြကလည္း

ဘယ္ေတာ့မွ ရပ္တန္႔မွာမဟုတ္တဲ့

ခရီးသည္တစ္ဦးျဖစ္ေနဦးမယ္ မိသံစဥ္။



အဲဒီေန႔မွာ….

ပန္းမ်ိိဳးစံု ထံုထံုေ၀ေ၀ပြင့္လာလိမ့္မယ္

တူရိယာသံမ်ိဳးစံု ခ်ိဳခ်ိဳအီအီလြင့္ပ်ံ႕လာလိမ့္မယ္

အလင္းမီးအိမ္ေတြလည္း စူးစူးေတာက္ေတာက္ လင္းလွ်ံလာလိမ့္မယ့္

အဲဒီေန႔မွာပဲ…

သင္းထံုတဲ့ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ၾကားမွာ

ငါ့ရင္ခြင္ထဲ မင္းကေခါင္းညႊတ္မွီအပ္

ငါကလည္း ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းကို

အက္ေၾကာင္းထပ္ေျပာျပေနမိေပလိမ့္မယ္ သံစဥ္။ ။



သူရႆ၀ါ

တိုးပြားမစ အဘထ

ဒီေကာင္ေလးကိုေတာ့ အသည္းယားလာျပီ။ ခ်စ္တယ္ဆိုလည္း ျမန္ျမန္ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီကျဖင့္ မသိတာက်ေနတာပဲ။ ဟြန္း… ဒီေလာက္ေတာင္ အျဖစ္မရွိတဲ့ေကာင္စုတ္ေလး….။ ဒီတစ္ခါ တုိ႔ကားေနာက္ကေန သူ႔ကားေလးကပ္ပါလာလို႔ကေတာ့ ေရွ႕ကေန ဘရိတ္ကို ေဆာင့္အုပ္ပစ္လိုက္မယ္။ အဲဒါဆို သူကအရွိန္မထိန္းႏုိင္ဘဲ ကားကို၀င္ေဆာင့္မိတာနဲ႔ သူ႔ကိုရန္ေတြ႔ျပီး ဇာတ္လမ္းရွာပစ္လိုက္မယ္။ သူကေတာင္းပန္မယ္..။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခ်စ္ၾက ၾကိဳက္ၾက အီၾကေလသတည္း ေပါ့။ အဲ… တို႔ကားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပစ္ရမွာပဲ။ အင္း… ကိစၥမရွိပါဘူးေလ။ တို႔ဒယ္ဒီက သူေဌးပဲဟာကို။ ဟိုတယ္ၾကီးပဲ ဆယ့္ခုနစ္လံုးေလာက္ပိုင္တာ။ တို႔အတြက္ ဒီေလာက္ကေတာ့ ႏိုးပေဒၚဘလမ္ပဲ။ အေရးၾကီးတာက ေကာင္ေလးရဲ႕ အခ်စ္ကို ရဖို႔ပဲေလ ဟင္းဟင္း။



`သမီးေရ… အဘဖုန္းဆက္ခ်င္လို႔ကြယ္….´



ေရွ႕ကေခၚတဲ့အသံကိုၾကားလိုက္မွပဲ လူကလက္ရွိဘ၀ထဲျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဟာ… ဖီးလ္ပ်က္လိုက္တာကြာ။ ဒီမွာ ဟိုစာေရးဆရာမေလးရဲ႕ ၀တၳဳထဲက မင္းသမီးေနရာမွာ ၀င္ျပီးခံစားေနတာ… ကၽြတ္စ္။ အင္းေလ… ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ ကိုယ့္အလုပ္က တယ္လီဖုန္းေအာ္ပေရတာဆိုေတာ့လည္း တာ၀န္ေတာ့ေက်ေအာင္လုပ္ဦးမွ။ မနက္ေရာက္ကတည္းက ဘယ္သူမွ လာမဆက္ေသးလို႔ ၀တၳဳထိုင္ဖတ္ရင္းေမ်ာသြားတာ။ ေမ်ာတာလည္း မေျပာနဲ႔ေလ။ ဖတ္လို႔ေကာင္းတာကိုး။ ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီစာေရးဆရာမေလးရဲ႕ ၀တၳဳေတြဖတ္ရတာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာတာပဲ။ စိတ္ကူးယဥ္လို႔ကလည္း တယ္ေကာင္း။ ေကာင္းမွာေပါ့။ သူ႔ဇာတ္ေကာင္ေတြကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေနတာပဲ။ သိပ္အဆင့္အတန္းျမင့္ တာ..။ ေကာ္ဖီေသာက္တာေတာင္ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္ေမႊထားတဲ့ အေကာင္းစားေကာ္ဖီဆိုမွ။ သြားတာလာတာေရာ ၾကည့္ဦးမ လား။ ကားေပၚကမဆင္း လံုး၀ကိုေျမမနင္းတာ.. ဟာ ဟ။ ကဲ… ဖတ္ရတာ ဘယ္ေလာက္စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းလဲ။ ဟိုတစ္ခါ မွတ္မွတ္ရရ စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ရတယ္။ ဇာတ္လမး္စစခ်င္း မင္းသားေရာ.. မင္းသမီးေရာ ဆင္းရဲလိုက္တာမွ လြန္ေရာ.. ။ မင္းသားဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ထိဆင္းရဲလဲလို႔ အိမ္သာက်င္းတူးစားရတာ.. အဲ.. အိမ္သာက်င္းတူးတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ လုပ္ကိုင္စားရတာ..။ မင္းသမီးဆိုလည္း ဆင္းရဲလိုက္တာမွ ခဏခဏအရင္းျပဳတ္ေနတဲ့ ပဲျပဳတ္သည္တဲ့။ ဟာ… ဒီတစ္အုပ္ ေတာ့သြားျပီေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္လံုးစုတ္ျပတ္သတ္ေနတာပဲဆိုျပီး ဖတ္ရင္းနဲ႔စိတ္ေတာင္ဆင္းရဲေနရေသးတယ္။ အမယ္ေလး.. ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ငါးလည္းေရာက္ေရာ ဘာျဖစ္ကုန္တယ္ထင္သလဲ။

ေကာင္ေလးက အိမ္သာက်င္းတူးရာကေန ေရႊအိုးၾကီးေတြတူးမိတာ……. ။ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းကို ေဘာစိျဖစ္သြားေတာ့ တာပဲ။ မင္းသမီးက်ေတာ့လညး္ အိမ္တကာလွည့္ပဲျပဳတ္ေရာင္းရင္းကေန စိန္ထုတ္ၾကီးေကာက္ရတာဆိုပဲ။ ကဲ… ဇာတ္လမ္း ဆင္သြားတာေလးမ်ား ဘယ္ေလာက္သင္းလဲ။ စာေရးဆရာမေလးေတာ္တယ္ဆိုတာ အဲဒါေတြေျပာတာေလ။ ဘယ္လို စာေရးဆရာမ်ိဳးက သူ႔လို ရသေျမာက္ေအာင္ေရးႏိုင္မလဲ။ အဲ.. ျပီးေတာ့ရွိေသးတယ္။ နာမည္.. သူ႔ဇာတ္ေကာင္ေတြကို နာမည္ေပးတာမ်ား သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ စာေရးဆရာမ လုပ္မစားပဲ နာမည္ေပးကင္ပြန္းတပ္စားရင္ေတာင္ ပိုေကာင္းဦးမယ္။ ၾကည့္ေလ… မင္းသမီးေလးနာမည္က… ခင္စႏၵာကလ်ာေဒးဗစ္တဲ့.. ။ မင္းသားေလးဆိုပိုေတာင္ မိုက္ေသး..။ ေ၀ထူးသက္လြင္ ရစ္ခ်တ္ဒင္ တဲ့။ ကဲ… မွတ္ကေရာ…။ ဘယ္သူေတြမ်ား အဲေလာက္ခန္႔ညားတဲ့နာမည္ကိုေပးႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ စာေရးဆရာမေလး က အဲဒါေတြေၾကာင့္နာမည္ၾကီးတာေနမယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ကို ေစတနာထားလိုက္တာကလည္း လြန္ေရာ..။ သူ႔ပရိသတ္ေတြစာဖတ္စရာမရွိမွာစိုးလို႔တဲ့။ ထမင္းမစား ေရမေသာက္ပဲ ေရးတာ တစ္လကို ဆယ့္ရွစ္အုပ္ထြက္တယ္ဆိုပဲ။ ဘယ္… ဟုိးေရွးေခတ္က ေကာင္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာေတြေတာင္ သူ႔ေလာက္မေရးႏုိင္ၾကရွာဘူးေလ.. ။



`သမီး အဘဖုန္းဆက္မယ္ေလကြယ္´



ဟင္.. ဟုတ္သားပဲ။ ေနာက္တစ္ေခါက္အေတြးထဲ ေမ်ာသြားလိုက္တာ ေရွ႕ကအဘကိုေတာင္ ေမ့သြားတယ္ အဟိ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကမန္းကတမ္းျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္။



`ေအာ္.. ဟုတ္ကဲ့ အဘ ဆက္ပါ ဆက္ပါ´



ေရွ႕ကအဘကေတာ့ သူ႔အေျပာကိုေတာင္ မေစာင့္ေတာ့ဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ႏွိပ္ေနျပီ။ အဲ.. ဒီအဘပံုစံၾကည့္ရ တာလည္း တစ္မ်ိဳးပဲ။ မ်က္ႏွာက ရယ္ဟဟနဲ႔။ အက်ီၤအျဖဴ.. ပုဆိုးအျဖဴ ၀တ္ထားေသးတယ္။ လက္ထဲမွာကလည္း နဂါးေခါင္းပါတဲ့ ေတာင္ေ၀ွးၾကီးနဲ႔။ အင္း .. လြယ္အိတ္အစုတ္ၾကီးလည္း ပါေသးတယ္ဟ။ ေဖာင္းကားေနတာပဲ။ လြယ္အိတ္အျပင္ကို ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ထြက္ေနတာက ငွက္ေပ်ာသီးတစ္လံုး။ အင္း … ဆန္းေတာ့ဆန္းတယ္။



`ဟဲလို…… ´



အဲ.. ဖုန္းေခၚလို႔ရျပီထင္တယ္။ နာရီမွတ္ထားလိုက္ဦးမွ။ အဘကေတာ့ ဒီဘက္ေတာင္လွည့္မၾကည့္ဘူး။ သူ႔ေဇာနဲ႔ သူ။ ထိုင္ဖို႔ခ်ထားတဲ့ ပလပ္စတစ္ခံုေပၚမွာ အခန္႔သား။ ဒူးခ်ိတ္ျပီးေတာင္ ထိုင္လို႔။ အဘစကားေျပာတဲ့ဆီ အာရံုက ေရာက္သြားတယ္။



`ဟဲလို.. ဟိမ၀ႏၱာကလား´

`………………………………´

`ေအး … ဘိုးေတာ္ပြကို ေခၚေပးစမ္းပါ..´

`……………………………..´

`ဘာ… ကုလားမစည္းနင္းေနတယ္ဟုတ္လား…… ´

`…………………………….´

`ေအး.. သူမအားရင္လည္း ရွိတဲ့ ၀ိဇၨာရွစ္ေသာင္းထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ေခၚေပးကြာ´

`……………………………´

`အာ….. ေဇာ္ဂ်ီအသင္းနဲ႔ ေဘာပြဲရွိလို႔သြားၾကတယ္ဟုတ္လား ေနေတာ့ကြာ.. ေနေတာ့´



ဖုန္းခြက္ကို ခဏခ်ျပီး က်မဘက္လွည့္လာတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေလသံေအးေအးနဲ႔…..



`အိမ္း အထက္ကိုေတာ့ ဆက္လို႔ျပီးသြားျပီ… ေအာက္ကိုဆက္လိုက္ဦးမယ္ သမီးရယ္ အဟဲ´



အဘကလည္း ရုပ္တည္နဲ႔ေနာက္တတ္သားဟ။ အင္းေလ.. ထားပါေတာ့။ သူဖုန္းေျပာတာကိုပဲ ထိုင္ျပီးစပ္စုေန လိုက္ဦးမယ္။



`ဟယ္လို…. သမီးလား…..´

`…………………………….´

`ေအး … အဘထ ပါ´

`…………………………..´

`အန္… ဘယ္က ရွဴေဆးရမွာတုန္း…. နင္တို႔ရဲ႕ တိုး ပြား မ စ အဘထ ေလ´

`……………………………´

`ေအး ဟုတ္တယ္… ဒီတစ္ပါတ္ ဘာေကာင္းလဲဟုတ္လား´



ဟာ…. ဘာေကာင္းလဲဆိုပါလား။ က်မ ေခါင္းမတ္သြားတယ္။ ဒါဆို… ဒါဆို ဒီအဘက ဘိုးေတာ္ေပါ့။ ဟိဟိ ပြတာပဲ။ သူဖုန္းေျပာတဲ့အထဲမွာ ဂဏန္းေတြပါလာႏုိင္တယ္။ ဟိ အသာေလး နားေထာင္ျပီး မွတ္သင့္တာေတြ မွတ္ထားမွ။



`အင္း အဘလည္း သမီးကိုအာရံုရလို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာပါ ေျပာမွာပါဟ´

`……………………….´

`ဒဲ့ေျပာရမယ္ဟုတ္စ…. အဲလိုေတာ့မရဘူးေလ… ဒဲ့ေျပာရင္ ရဲဖမ္းမွာေပါ့.. အဲေလ.. ေသြးအန္မွာေပါ့ဟ´

`……………………….´

`အဘတို႔က ျမင္တာေတာ့ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ကိုျမင္တာပဲေလ ဒါေပမယ့္ ျမင္တိုင္းေျပာလို႔မွ မရတာ ထိုးသားကလည္း ခုနစ္ရက္သားသမီး ဒိုင္ကလည္း ခုနစ္ရက္သားသမီးမဟုတ္လား…. အဘက ဘက္လိုက္သလိုျဖစ္ေနမွာေပါ့ သမီးရဲ႕´

ဟာ… အဘေျပာတာမွန္လိုက္တာ..။ ေတာ္ေတာ္ၾကည္ညိဳဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့ အဘကို တအားၾကည္ညိဳသြားျပီ။ ဆက္ျပီးနားေထာင္မွတ္သားေနလိုက္တယ္။



`ေအး အခု သမီးကို အဘ အတိတ္ေပးမယ္ လိုက္မွတ္ထားေနာ္… ေနာက္ေန႔ေတြလညး္ အာရံုထပ္ရရင္ ထပ္ေပးမယ္´

`………………….´

`ေအး .. အတိတ္ကဒီလို…. ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အထြတ္ ေအာက္စအကုန္လြတ္ တဲ့…. အေဟးေဟး´

`………………….´

`ဘာ…. မိုက္ရိုင္းတယ္….. ဟုတ္လား ဒီမယ္သမီး မေသမခ်င္းမတ္ထား…. အဲေလ… မေသမခ်င္းမွတ္ထား အဘတို႔ပုဂၢိဳလ္ေတြေျပာရင္ မိုက္ရိုင္းေလ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္ေလပဲဟ … ဟို. ေမွာ္ဘီက ဘရသဲ့ၾကီးဆိုရင္ ပရိသတ္ကို ေကာ့ျပတာတဲ့ဟ´

`………………..´

`ဟီး မဟုတ္ဘူးေလ… သူက ဂစ္တာတီးတဲ့လက္ကြက္ ေကာဒ့္ေတြနဲ႔ ဂဏန္းေပးတာ.. ဒါကိုေျပာတာပါ…. အာရံုျမင္ပံုထူးဆန္းတယ္ေပါ့ သမီးရယ္…´

`…………………´

`ဘာ….. တြက္နည္းဟုတ္လား…. ဘာတြက္နည္းလဲ….. အဲဒါ ဦးေႏွာက္မရွိတဲ့သူေတြရဲ႕အလုပ္… စဥ္းစားၾကည့္ေလ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရးေစ်းကစားတဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာဂဏန္းကို ဒီကေနဘယ္လိုတြက္လို႔ရမွာလဲ… အပိုေတြ….. အဘတို႔ကမွ အျမင္အာရံုအၾကားအာရံုေလ….. ´

`…………………´

`ဘာ… ဘယ္ေလာက္ထိျမင္လဲ… ဟုတ္လား…. ေျပာျပရင္ေဂါပကေတာင္မ်က္ရည္က်သြားမယ္… ဘရစ္တနီစပီးယားရဲ႕ ခ်က္ကိုေတာင္လွမ္းျမင္ရတယ္…. အင္းေပါ့…. အိမ္မွာစတိတ္ရွဴိးေခြၾကည့္တုန္းကေလ….´

`…………………´



မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အဘကလည္း ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနလဲမသိဘူး။ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ေတြ။ ေအာ္… သိျပီ…။ ဒါက အဘရဲ႕ ဂဏန္းေပးပံုအတိတ္ျဖစ္မယ္။ သူတို႔ပုဂၢိဳလ္ေတြ ဂဏန္းေပးရင္ အဲလိုပဲတဲ့။ ဒါဆို… ခုနက ခ်က္ဆိုေတာ့ ႏွစ္တလံုးေပးတာေပါ့။ အင္း …. အထာေပါက္ျပီ ဆက္နားေထာင္ဦးမွ..။



`ကဲ.. အဘလည္း ျပန္မယ္သမီးေရ….. ဟိမ၀ႏၱျပန္ျပီး ခ်က္တင္ထို္င္ရဦးမွာ…. အဲ… တရားထိုင္ရဦးမွာ…. အာရံုထပ္ရရင္လည္း ဖုန္းထပ္ဆက္တာေပါ့ကြယ္….´

`…………………..´

`ဟိမ၀ႏၱာကိုလား ဘယ္လိုျပန္ရမွာလဲသမီးရဲ႕ ၄၉စီးျပီးျပန္တာေပါ့…. ေအး ေအး… ဒါပဲသမီးေရ…´



ဖုန္းကိုခ်ျပီးေတာ့ အဘက က်မကို `ဘယ္ေလာက္က်လဲ သမီး´ လို႔ေမးတယ္။ ၾကည္ညိဳစိတ္အရင္းခံနဲ႔ပဲ `ဒါနျပဳတာပါ အဘ´လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္ထူးဆီက ပိုက္ဆံကိုယူရင္ က်မေလာက္မိုက္ ကန္းတဲ့သူေလာကမွာ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ။



`သာဓု သာဓု သာဓု ပါသမီးရယ္ ကဲ.. အဘသြားမယ္ေနာ္..´



ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ အဘက လာရာလမ္းအတို္င္း `ေဂါက္ဖတ္ ေဂါတ္ဖတ္´ နဲ႔ထြက္သြားေတာ့တယ္။ ေဂါက္ဖတ္ ေဂါက္ဖတ္ျဖစ္မွာေပါ့။ စီးထားတာက သားေရဖိနပ္တစ္ဖက္ ခံုဖိနပ္တစ္ဖက္ေလ….။ ေအာ္… ပုဂၢိဳလ္ထူးေတြမ်ား ျဖစ္သလိုေနၾကတာ ဖိနပ္ေတာင္ တစ္ဖက္စီျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္ၾကတာပဲလို႔။ မာန္မာနမရွိလိုက္တာလို႔။

အင္း….. ဖုန္းဆက္မယ့္သူထပ္မလာခင္ မနက္က၀တၳဳေလး ျပန္ဖတ္ျပီး စ်ာန္၀င္စားလိုက္ဦးမွ။ ဖုန္းနားခ်ထားတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္ေလးကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ ေအာ္… ဖုန္းၾကိဳးက ပလပ္မတပ္ရေသးဘူးပဲ။ တပ္ထားဦးမွ။ အန္……. . ဒါ… ဒါဆို အဘက တစ္ေယာက္တည္းဖုန္းေျပာသြားတာေပါ့။ ဒါဆို… အဘက… အဲ… ဒီလူၾကီးက ….. အရူးၾကီးေပါ့။ ဟာ…. ေသလိုက္ပါေတာ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ စကားေတြကလညး္ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ .. စီးတဲ့ဖိနပ္ကလည္း ေဂါက္ဖတ္။ ေသလိုက္ပါေတာ့ မိဇာျခည္ရယ္ …. အရူးကိုမွ အဟုတ္ၾကီးထင္ျပီး ၾကည္ညိဳေနမိတဲ့အျဖစ္ကိုး…….။

အဲဒီ ကေမာက္ကမအျဖစ္ကို တေနကုန္ျပန္ေတြးမိတိုင္း က်မမွာ မအီမသာနဲ႔ ကို္ယ့္ကိုယ္ကိုပဲ က်ိတ္ျပီး ဆဲေန မိပါေတာ့တယ္..။ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ တိုး ပြား မ စ အဘထ ရယ္။

ဆယ္ခုေျမာက္ေလးရက္ေန႔

ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲတြဲမထားႏုိင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြျပိဳကြဲတဲ့အခါမွာ စြဲလမ္းတြယ္ရစ္တဲ့သူကအရံႈးပဲ။ လူခ်င္းယွဥ္မၾကည့္ရဲေအာင္ ရံႈးတယ္လို႔ ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတြယ္မွီစြဲလမ္းမႈကို ျပန္ေတြးတိုင္း ခံစားရတာကို အရံႈးလို႔သတ္မွတ္တာပါ။

ရံႈးခဲ့တယ္……

ရံႈးခဲ့ဖူးတယ္….

ကိုယ့္ျဖစ္တည္မႈကိုကိုယ္ အျပိဳလဲခံျပီးေတာ့ကို ရံႈးနိမ့္ခဲ့ရတာပါ။ ျပီးခဲ့တဲ့ ၄ ရက္ေန႔ မနက္အေစာပိုင္း သံုးနာရီေလာက္မွာ အနည္ထို္င္စျပဳေနတဲ့ အတိတ္ဟာ စိတ္ထဲမွာျပန္ျပီး လႈပ္ခတ္လာခဲ့တယ္။

စကၠဴငွက္ရုပ္ေတြ…… အျပန္အလွန္စာတိုေပစေတြ…. ကဗ်ာေတြ….. မိုးသည္းသည္းေန႔ရက္ေတြ….

စိတ္ထဲမွာ တေျမ႕ေျမ႕ေၾကကြဲလာတယ္…. အရမ္းငိုခ်င္တယ္……

ျပီးေတာ့ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပိုင္းတစ္စကို ေငးေငးရီရီရြတ္ရင္း တနင့္နင့္ခံစားရတယ္…

အထီးက်န္ေ၀းကြာမႈသီခ်င္း

ေလနဲ႔အတူေလေနတဲ့စိတ္

ရင္ထဲဟာသြားတဲ့ေနရာမွာ

ဘာမွ အစားထိုး၍မရ

ပန္းနီေလးပြင့္တာကအစ ေငးၾကည့္

ငိုခ်င္တယ္…

အထီးက်န္…..။ ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရခဲ့တဲ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ခံစားမႈေအာက္မွာ သူ႔ဓါတ္ပံုေလးကို တစိမ့္စိမ့္ထုိင္ၾကည့္ေနရံုပဲ တတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲေနမိသလားမသိဘူး။ အဲဒီဓါတ္ပံုေလးကို Photo ထဲမွာသြားျပီး Upload လုပ္ေနမိတယ္။ အျပိဳျပိဳအလဲလဲအမွတ္တရေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ မွ်ေ၀ရင္ဖြင့္ခ်င္မိတာလား။Title မွာလည္း ရင္ဘတ္အက္ေၾကာင္းထဲက စကားေတြကို ဖြင့္ထုတ္ေရးခ်ေနခဲ့မိတယ္။

မ်က္စိေရွ႕မွာ အျမဲျမင္ခ်င္ေနခဲ့တဲ့ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလး…. ဖူးအာအာႏႈတ္ခမ္းေလး…… ဆက္ျပီးေငးၾကည့္ႏုိင္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏုိင္ေလာက္တဲ့ ႏွလံုးသည္းေျခပ်က္ယြင္းမႈကို ေက်ာ္လႊားဖို႔ အင္အားမရွိေတာ့တဲ့အဆံုး အိပ္ရာေပၚကိုပဲ ေျခပစ္လက္ပစ္လွခ်လိုက္တယ္။

ခဏတာအိပ္စက္ျခင္းနဲ႔အတူ ငါ့ရဲ႕ဒဏ္ရာေတြပါ ထာ၀ရေပ်ာက္ကြယ္ပါေစေတာ့…….

မနက္ျပန္ထဖို႔အတြက္ နာရီကိုၾကည့္လိုက္တယ္ …. အမွတ္မထင္ပါပဲ…

သံုးနာရီေလးဆယ္ေျခာက္မိနစ္……. အဂၤါေန႔….. သံုးလပိုင္းေလးရက္…

….ေလးရက္ေန႔…… ေလးရက္ေန႔……

ဟာ…..ဘယ္ေလာက္အက်အရံႈးမ်ားတဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ိဳးလဲကြာ….. ေလးရက္ေန႔….

မိုးသည္းသည္းေၾကြေန႔ရက္ေတြထဲက ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ေလးရက္ေန႔……

သူ႔လက္ဖ၀ါးေလးေပၚ အခ်စ္ေတြတရား၀င္အုပ္မိုးထားခြင့္ရခဲ့တဲ့ ေလးရက္ေန႔….

…အဲဒီလို မိုးေရေတြေအာက္မွာပဲ သူ႔ေက်ာျပင္ေလးကို ေၾကေၾကကြဲကြဲရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ရတဲ့ ေလးရက္ေန႔… ေမလေလးရက္ေန႔..

အမွတ္တရေပါင္းမ်ားစြာ…. ေၾကြပ်က္ထိရွျခင္းမ်ားစြာ…… ထည့္သိုေလွာင္ပိတ္ခဲ့ရတဲ့ ေလးရက္ေန႔မွာမွ သူ႔ကိုျပန္ျပီး သတိေတြရေနခဲ့တာတဲ့လား…… သူ႔ပံုေလးကို ေ၀သီမႈန္မိႈင္းစြာ ထုိင္ၾကည့္ေနခဲ့မိတာတဲ့လား…..အဲဒီေလးရက္ေန႔ ဒဏ္ရာျပပြဲကို သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ရင္ဖြင့္မွ်ေ၀ေနခဲ့တာတဲ့လား…….

တြယ္ယွက္ခိုင္ျမဲေနတဲ့ ရင္ခြင္ႏွစ္ခုေပၚကို မိုးၾကိဳးလွ်ပ္စီးေတြ ထက္ျခမ္းခြဲစိတ္ပစ္ခဲ့တာ ဆယ္လတင္းတင္းျပည့္တဲ့ေန႔…

အရံႈးေတြ……. အမုန္းေတြ……. ခါးခါးသီးသီးေလးရက္ေန႔ေတြ….

ေနာက္ထပ္ဘယ္ႏွၾကိမ္ ခါးစည္းခံရဦးမလဲ……… မ်က္ရည္စေပါင္းဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားကို ဆက္ျပီး ရင္းႏွီးရဦးမွာလဲ….

ငါ… ေပ်ာ့ညံ့သြားတာလား…… ဒါမွမဟုတ္ အေရထူသြားတာလား……

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါဆက္ျပီး ရင္ကြဲခံဦးမယ္……. ငါ့ဒဏ္ရာေတြကို ငါျပန္ၾကည့္ဦးမယ္…..

ဓါတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ေလးကို ျပန္ယူလိုက္တယ္…. တပံုခ်င္းျပန္ရွာတယ္…..

ဟုတ္တယ္….. ဒါ… ငါျမင္ေနက် ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလး…… ငါ အျမတ္တႏိုးထားတဲ့ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးေလး…..

မနက္ျဖန္ဘာလုပ္ရမလဲ မသိေသးဘူး……….

အဲဒီရဲ႕ ေနာက္ရက္ေတြက်ရင္ ငါဘာျဖစ္ေနမလဲငါမသိဘူး……. မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး……

ခုခ်ိန္မွာေတာ့……. အဲဒီဓါတ္ပံုေလးနားမွာ ငါဆက္ရွိေနမယ္….

ငါ……… အေၾကကြဲခံမယ္…. ငါ့ဒဏ္ရာကို ငါကိုယ္တိုင္ျပန္ျပီး တူးေဖာ္မယ္……

ေနာက္ထပ္တစ္နာရီ….. ဒါမွမဟုတ္… ႏွစ္နာရီ….. သံုးနာရီ….

ပူအိုက္ေလာင္ျမိဳက္ေနတဲ့ အခန္းထဲမွာ … နာရီသံက တစ္ခ်က္ခ်က္ျမည္ေနတယ္……

တုန္ယင္ေနတဲ့လက္ဖ၀ါးေပၚမွာ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံုရွိတယ္….. အဲဒီဓါတ္ပံုေပၚကိုထိုးက်ေနတဲ့ ေၾကေၾကကြဲကြဲမ်က္လံုးထဲက အလင္းျပန္ျခင္းေတြရွိတယ္….. မ်က္ႏွာအေနအထားကို ခန္႔မွန္းလို႔မရတဲ့ အေမွာင္ထဲကလူငယ္တစ္ေယာက္ရွိတယ္….

ငိုခ်င္လည္း ငိုေနလိမ့္မယ္….

အဲဒီတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း နာရီလက္တံက တစ္ခ်က္ခ်က္နဲ႔ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခားေရြ႕လ်ားေနလိမ့္မယ္….

ရုပ္ရွင္ျပကြက္မဟုတ္တဲ့ အျပင္ေလာကထဲက ဆက္တင္တစ္ကြက္….

မနက္ေလးနာရီ ဆယ့္ေျခာက္မိနစ္… အဂၤါေန႔ …. မတ္လ ၄ ရက္ေန႔…….

မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မယ့္ အရုဏ္ဦးအလင္းပြင့္ေတြကို ခုခံဖီဆန္ေနတဲ့ စုန္းနစ္ေမွာင္မဲမႈေတြေအာက္မွာ … နာရီသံကတစ္ခ်က္ခ်က္ေရြ႕လ်ား…… ျပီးခဲ့တဲ့…. ျပီးခဲ့သမွ်ေတြကို ၀ါးျမိဳေနခဲ့တယ္………..။

ျမီးေကာင္ေပါက္ေလးအေၾကာင္း

ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မိတဲ့ ကဗ်ာေတြထဲကမွ ဒီတစ္ခါ ကဗ်ာဆရာမ Carolyn Cahalan ရဲ႕ Sixteen ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ျပန္ျပီး တင္ျပပါမယ္။ ျပီးရင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဒီကဗ်ာအေပၚထင္ျမင္ခ်က္နဲ႔ ကဗ်ာအေၾကာင္းကို က်ေနာ္ခ်ဥ္းကပ္မိတဲ့အတိုင္း ေရးျပသြားပါ့မယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ ကဗ်ာေလးကိုအရင္ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။

SIXTEEN

Sees and laughs,

Listens and sighs,

Sleeps and eats,

Aches and cries,

Babbles and thinks,

Loves and hates,

Stretchs ,lives

And hopefully waits.

ဒီကဗ်ာမွာ ကဗ်ာဆရာမ Carolyn Cahalan က ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အရြယ္ ျမီးေကာင္ေပါက္ေလးရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပေရးသားထားပါတယ္။ သရုပ္ေဖာ္အေရးအသားျဖစ္တဲ့ Descriptive Poem တစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ပိုင္းျခားေလ့လာႏုိင္စြမ္း ေကာင္းတဲ့ ဒီကဗ်ာဆရာမဟာ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အရြယ္ အပ်ိဳေပါက္ေလး (ဒါမွမဟုတ္) လူပ်ိဳေပါက္ေလးရဲ႕ စရုိက္လကၡဏာကုိ ေဖာ္ထုတ္ျပီးေရးျပတာပါ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လံုးကို ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းတည္း ေရးထားတာကေတာ့ ဒီကဗ်ာရဲ႕ ထူးျခားမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိေတာင္းရုိးရွင္းေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀တဲ့ Sixteen ကို က်ေနာ္နဲ႔အတူ ခံစားစီးေမ်ာၾကရေအာင္။

သူ( ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သား)ဟာ အရာရာကို သာယာၾကည္စင္တဲ့အျမင္နဲ႔ၾကည့္တယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္တဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေက်နပ္ေရာင့္ရဲစြာၾကည့္တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာရွိတဲ့အခါ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ အမူအယာ မလုပ္ပဲ လႈိက္လွဲဟက္ပက္စြာ ရယ္ေမာမယ္။ အသံဗလံမ်ိဳးစံုကိုသူလက္ခံနားေထာင္လိမ့္မယ္။ေခတ္ေပၚသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေစ၊ သူမ်ားေတြေျပာတဲ့ စကားကိုျဖစ္ေစ၊ မိဘဆရာေတြရဲ႕ စကားကိုျဖစ္ေစ… တခုခုကိုေပါ့။ ဘာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္.. သူရိုးသားစြာ နားေထာင္ပါလိမ့္မယ္။ တခါတေလ အခန္႔မသင့္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြၾကားထဲ ေရာက္ေနတဲ့အခါ၊ ေလးလံေမာပန္းတဲ့အေတြး ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ျခင္းကိုခံရတဲ့အခါ သူသက္ျပင္းေမာတစ္ခုခ်မယ္။ အိပ္စက္ျခင္းနဲ႔ အစားအေသာက္ဆိုတာ သူႏွစ္သက္တဲ့အရာ ေတြျဖစ္တယ္။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာဖ်ားနာျခင္းသာမက စိတ္ပို္္င္းဆိုင္ရာကေပးတဲ့ ႏွလံုးသားျပႆနာဟာလည္း တခါတရံမွာ သူ႔ကို နာက်င္ေၾကကြဲေစလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ျမီးေကာင္ေပါက္ေလးရဲ႕ မရင့္က်က္ႏုိင္ေသးေသာ ထိရွလြယ္မႈေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူအတုယူေလးစားရတဲ့သူေတြကအစ သူ႔ရဲ႕မိဘေတြအဆံုး အားလံုးက ငါ့ကို္ခ်စ္ၾကတာမဟုတ္ဘူးလို႔ သူ၀မ္းနည္းစြာေတြးေနတတ္တယ္။ သူဟာ လူသူပရိသတ္အလယ္မွာ၊ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ ဂရုစိုက္ခံရတဲ့သူ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားခ်င္သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့သူဟာ ငိုလြယ္ရယ္လြယ္ေသာ အရြယ္ေရာက္စ ကေလးတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တယ္။ တခါတရံမွာ အက်ိဳးတစံုတရာမရွိတဲ့စကားေတြကို တတြတ္တြတ္ရြတ္ဆိုခ်င္ဆိုမယ္။ ေလးနက္မႈမရွိတဲ့အေတြးေတြကို ေတာင္စဥ္ေရမရေလွ်ာက္ေတြးခ်င္ေတြးေနမယ္။ အဲဒီအေတြးေတြကပဲ အရမ္းကိုၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားတဲ့ စိတ္ကူးေတြျဖစ္တယ္လို႔ သူကေတာ့ယံုၾကည္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းမိဘေတြကို ျပင္းထန္နက္ရႈိင္းစြာခ်စ္သေလာက္ ၾကြား၀ါျမည္တြန္သူေတြကို မုန္းတီးတယ္။ တခ်ိန္မွာ ငါဘာျဖစ္ရမယ္ဆိုျပီး သူစိတ္ကူးယဥ္တယ္။ သူဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ၀င္သက္နဲ႔အတူရွဴသြင္းျပီး ေနထိုင္ၾကီးျပင္းလာလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အရြယ္ လူသားေလးဟာ သူ႔ရဲ႕အမူအက်င့္ေတြကိုတလွည့္စီျပဳမူရင္း `တစ္ေန႔ေန႔မွာ´ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ေစာင့္စားေနတာပဲျဖစ္ပါေတာ့တယ္။