ႏႈတ္ဆက္္ခဲ့တယ္ အလင္းေရ…
အေမွာင္ထုထဲ သြားရဦးမယ္။
ကမၻာရဲ႕ဟုိဘက္ျခမ္း ဒါမွမဟုတ္
ကမၻာ့ဒီဘက္ျခမ္း
တလွည့္စီေတာ့ ေမွာင္အိုပ်က္ယြင္းဖူးၾကတာပါပဲ။
မိုးစက္ေတြ….
ေလညင္းေတြ….
ဘာကိုမွလည္း လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးကြယ္။
မင္းတို႔ရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္မႈဟာလည္း
ငါ့ကို ႏွိပ္စက္ေနသလိုပါပဲ။
ေက်းဇူးၿပဳၿပီး..
တဆိတ္ကေလး ေက်းဇူးၿပဳၿပီး……
………………………………………...
ငါ့အသက္ရွဴသံကို ငါပိုင္လာတဲ့တစ္ေန႔
ငါ့ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ခိုင္မတ္မာေက်ာလာတဲ့တစ္ေန႔
တေန႔ေန႔ဆိုတာကို ငါပိုင္လာတဲ့တစ္ေန႔ေတာ့…....
............
ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္ အလင္းရယ္......
ဟိုတေလာက စုဗူးထဲမွာ ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပိုစ့္ေလးေတြကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီပိုစ့္ေလးေတြကိုဖတ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြလည္း ဘာသာေရးကို ယံုၾကည္သက္၀င္ၾကတယ္၊ စူးစမ္းလိုစိတ္ရွိၾကတယ္ ဆိုတာသိလိုက္ရလို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ သံေယာဇဥ္ရဲ႕ သိခဲ့ေသာအသိဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးလည္းေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ဘာသာေရးနဲ႔သက္ဆိုင္တာေလးေတြကို က်ေနာ္သိသေလာက္ေရးၾကည့္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ကိုပဲ ေရးပါ့မယ္။ အျမင္မတူတာေတြ.. က်ေနာ္ေရးတာအေပၚမွာ ေဆြးေႏြးခ်င္တာေတြရွိခဲ့မယ္ဆိုလည္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ၾကိဳဆိုပါတယ္။
က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ကိုယ္လက္ခံက်င့္သံုးတဲ့ အယူစိတ္ပါ။ ဘာသာေရးရႈေထာင့္မဟုတ္တဲ့ အျပင္ဘက္ကေန ၾကည့္ရင္ေတာင္ အဲဒီစိတ္ေလးတစ္ခ်က္ဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ထားတတ္ရင္ အက်ိဳးရွိသေလာက္ အရမ္းလည္းသတိထားသင့္တာ အဲဒီစိတ္ပါပဲ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ေသခါနီးလူတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာင္ တစ္ခ်က္ေလးေျပာင္းသြားတဲ့စိတ္က ေနာင္ဘ၀အတြက္ ေနရာကိုတခါတည္း သတ္မွတ္ေပးၿပီးသား ျဖစ္သြားတတ္လို႔ပါပဲ။ တစ္သက္လံုး ဘယ္ေလာက္ပဲ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြလုပ္ခဲ့လုပ္ခဲ့ ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ တစ္ခ်က္ကေလး အယူမွားလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြအကုန္လုံး သဲထဲေရသြန္သလို ျဖစ္ကုန္မွာပါပဲ။ ရွိသမွ်ပစၥည္းဥစၥာအားလံုးကို စိတ္ျဖတ္ၿပီး လွဴတန္းႏိုင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးေတြေတာင္မွ ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ တစံုတခုအေပၚ စြဲမိစြဲရာခဏေလး စြဲလမ္းစိတ္နဲ႔ ေသလြန္မိရင္ သြားေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါဟာ အယူမွားတာလို႔ေခၚပါတယ္။ `အယူတိမ္းရင္ နတ္စိမ္းျဖစ္တယ္´ လို႔ေတာင္ ဆိုရိုးရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေရးႀကီးတာက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ စိတ္အယူတစ္ခ်က္မွန္ကန္သြားဖို႔ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ခုေနာက္ပိုင္း တရားျပတဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားေတြထက္ စိတ္ထားတတ္ဖို႔ကို ဦးစားေပးၿပီး ေဟာျပေတာ္မူလာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက (မဟာၿမိဳင္ေတာရ) ဆိုရင္ ဘ၀ေနနည္းေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ေဟာတာမ်ားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဘ၀ေနနည္းေတြဆိုရင္လည္း ရိုးရွင္းေပမယ့္ အရမ္းအက်ိဳးရွိတဲ့ ဒႆနေတြပါပဲ။
ေနာက္တစ္ခုက ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တယူသန္စိတ္ႀကီးေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ၾက ဖို႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ေတြ အားလံုးလိုလိုဟာ ဟိုးေရွးကသြားခဲ့ၾကတဲ့ လမ္းရိုးလမ္းေဟာင္းႀကီးအတိုင္း သက္သာခိုၿပီး လိုက္ေနၾကသူေတြက မ်ားပါတယ္။ ေဖာက္ထြက္ၾကဖို႔ စိတ္ကူးမရွိၾကပါဘူး။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ေနာက္တစ္နည္းအားျဖင့္ တရားေသ၀ါဒႀကီးေတြကို စိတ္ထဲမွာ ရိုက္သြင္းထားၾကတာက မ်ားပါတယ္။ ဥပမာ တစ္ခုုျပပါမယ္။ တရားထိုင္တဲ့ကိစၥ။ တကယ္ေတာ့ တရားထိုင္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကိုေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခုလုပ္တာပဲ။ စိတ္ကုိ ျငိမ္ေနေအာင္ထားႀကည့္တာပါပဲ။ တရားထိုင္ျခင္းမွာ ကုသိုလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြ မပါဘူး။ ဘယ္လိုေနမွ ဘယ္လိုထိုင္မွ တရားထိုင္တယ္လို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဆင္ေျပသလို ေနႏိုင္ထိုင္ႏိုင္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ထိ ၊ သိ ၊ သတိ ပါပဲ။ အဲ.. ပုတီးစိပ္တာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ စိတ္ကိုျငိမ္ေအာင္လုပ္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြ ၊ ဂါထာမႏၱာန္ေတြ တဖြဖြရြတ္ၿပီး ပုတီးစိပ္မွ ျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ စကားစုတစ္စုကိုပဲ အာရံုသြင္းၿပီး ပုတီးစိပ္လို႔ရပါတယ္။ ပုတီးစိပ္တဲ့အတြက္ ကုသိုလ္ရတယ္ဆိုတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
(ဆက္ေရးပါ့မယ္။ ေ၀ဖန္မႈအားလံုးကို ၾကိဳဆိုပါတယ္)
ေၾကေၾကကြဲကြဲ…
ဒိထက္ပိုၿပီး ေၾကေၾကကြဲကြဲ
နတ္ဆိုးရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ေတြေအာက္
ဒူးေထာက္ထားခဲ့ရတဲ့ ညေတြမွာ…….
ျမင္ရက္စရာမေကာင္းတဲ့
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ား…….
ေသြးအလိမ္းလိမ္းက် သိမ္ငယ္မႈမ်ား…..
ငါ့ရာဇ၀င္မွာေတာင္
ငါက သူရဲေကာင္းမျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ေကာင္
……………………………………………
…………………………………………..
ရင္ထဲက အနာေတြမ်ား ထြက္က်သြားမလားလို႔
ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ငံု႔ထားမိတယ္။
မနက္ျဖန္အမည္ခံထားတဲ့
ဒဏ္ရာအသစ္ေတြဆီကို
တဆစ္ဆစ္နာက်င္မႈေတြသယ္ၿပီး မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။
ထြက္ခြာခြင့္မရွိတဲ့ရထားလို….
မစခင္ကတည္းက ဆံုးႏွင့္
ငါ့ရင္ထဲ….
အရံႈးနိမိတ္ေတြ စုန္းေတာက္လင္းလွ်ံၾကပံုက
ျပင္းထန္လြန္းခဲ့….
ခံုတန္းေလးေပၚက
ေဘးခ်င္းကပ္နတ္သမီးရယ္…..
ဒိထက္ပုိနီးလည္း ဒိထက္ပိုမနီးႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ရဲ႕ကြယ္။
ေန၀င္ဖ်ိဳးဖ် ဆည္းဆာေရာင္ေအာက္မွာ….
တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနခဲ့မိတဲ့ညေတြမွာ….
သက္ျပင္းေမာကိုပဲ အခါခါလႊတ္ထုတ္မိ
အိပ္မက္ဆိုးဆိုတာ
မအိပ္ပဲနဲ႔လည္း မက္တတ္တာပါပဲလားကြယ္။
အျခားတပါးေသာအရပ္မွာ……
အျခားတပါးေသာ…. မင္းမရွိတဲ့အရပ္မွာ……
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လိုမ်ားျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရမလဲ။
ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခားအေတြးက
ငါ့ကမၻာကို မိုးထား….
အလဲလဲအျပိဳျပိဳ စခဲ့တဲ့ရင္ခုန္ျခင္းဟာ
ရႈံးနိမ့္ခါနီးထိ ျပန္လည္တည့္မတ္လို႔မရခဲ့…..
ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာက အထီးက်န္ ကဗ်ာ…
ေကာင္မေလးရယ္..
မျဖစ္ႏိုင္ျခင္းေတြဟာ
ေမွာင္တက္လာတဲ့ မိုးသားလိုပဲ
ညိွဳးသည္းစြာရြာခ်တယ္။
တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ….
ဒိထက္ပိုနီးလည္း….
.........................
ဒိထက္ေတာ့ ပိုမနီးႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕ကြယ္။
မင္းတို႔မ်က္လံုးေတြ
ပိတ္ပစ္လိုက္ၾကေတာ့ကြယ္….
ရိုက္ခ်က္ျပင္းျပင္းေလာကဓံကို
ခါးဆီးရင္ဆီး မခံခ်င္စမ္းနဲ႔…..
မွီေအာင္လိုက္လို႔မရတဲ့
ကံဆိုးျခင္းေနာက္ေတာ္ပါးမွာ မခစားခ်င္စမ္းနဲ႔…..
ဦးတည္ရာပန္းတိုင္မ်ားဆီေရာက္ဖို႔
အဲဒီ ဒဏ္ရာမွန္သမွ်ကို ထားခဲ့….
ကိုယ္စီကုိယ္ငွ ခ်စ္ျခင္းတရားကို
မ်က္လံုးေဒါက္ေထာက္
ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းအျဖစ္သာ ေျပာင္းၾက….
ခ်စ္သူ႔မ်က္ရည္ကို မျမင္ခ်င္မွေတာ့
ကိုယ္တိုင္လည္း ေက်ာခိုင္းၿပီးမွ ငိုေပါ့ကြယ္…..
“အရင္တုန္းက” ေတးသြားေတြခ်န္ခဲ့……
အနာဂတ္ခရီးကို
ေၾကကြဲမႈတ၀က္ထည့္ၿပီး သံၿပိဳင္ဆိုမယ္…..
တကယ္ဆို…..
လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္သမိုင္းက….
မရိုင္းလွပါဘူးကြယ္…….
( တစံုတရာရဲ႕ စီမံျခင္းကို နားလည္မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကေတာ့မယ့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးအတြက္ပါ )
ႏွစ္သစ္ဦး ပထမဆံုးေန႔ရက္မွာ
ရွင္သန္မႈတစ္ခုရဲ႕အထိမ္းအမွတ္ ေမြးေန႔ရက္ျမတ္မဂၤလာကို
မင္းတစ္ေခါက္ထပ္ေရာက္ခဲ့တာ…..
ဒီေန႔ဆို ၁၉ ၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့ ခ်မ္း။
အရင္က သတိလက္လြတ္ေနထိုင္မႈေတြရွိခ်င္ရွိခဲ့မယ္…..
ဒီေန႔ မိဘေတြရဲ႕ေမြးေက်းဇူးကို သတိတရဆင္ျခင္လိုက္ပါ။
အရင္က အဓိပၸါယ္မဲ့ေတြးေတာမႈေတြ ရွိခ်င္ရွိခဲ့မယ္…..
ဒီေန႔ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အေလးအနက္ျပန္စဥ္းစားပါ။
အရင္က စိတ္ညစ္ရႈပ္ေထြးစရာေတြ ရွိခ်င္ရွိခဲ့မယ္….
ဒီေန႔ ၾကည္စင္ရွင္းသန္႔တဲ့စိတ္နဲ႔ ေနထိုင္ပါ။
ဘ၀ဆိုတာ….
ရွင္သန္ျခင္းနဲ႔ ေသဆံုးျခင္းၾကားကာလကို တြဲဆက္ထားတဲ့
စမ္းတ၀ါး၀ါးတံတားတစ္စင္းပဲ ညီမေလး…
အဲဒါကို ေသခ်ာသိပါ။
အဲဒီတံတားေပၚ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာျဖတ္ေလွ်ာက္ႏိုင္မယ့္နည္းကို အထပ္ထပ္ရွာေဖြပါ။
ဆုေတာင္းမွန္သမွ် မျပည့္၀တတ္ဘူးဆိုေပမယ့္
ေတာင္းေပးခ်င္တဲ့ ဆုေတြလည္းရွိတယ္။
ရည္စူးထားသမွ် ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အမွားအယြင္းကင္းျပီးလင္းပါေစ….
အရယ္အၿပံဳးနဲ႔စၿပီး အရယ္အၿပံဳးနဲ႔ဆံုးတဲ့ တစ္ေန႔တာေပါင္းမ်ားစြာ ၾကံဳပါေစ….
ျမင္သမွ်….ၾကားသမွ်….အာရံုျပဳသမွ် အဓိပၸါယ္ရွိေသာ ထိျခင္း…သိျခင္းျဖစ္ပါေစ…..
အၾကံျပဳခ်င္တာေတာ့ တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။
ဘယ္လိုအခက္အခဲမ်ိဳး….
ဘယ္လိုနာက်င္တုန္လႈပ္စရာမ်ိဳး…
ဘယ္လိုေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္စရာမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳပါေစ…
ညီမေလးေရ…
မင္းရဲ႕နာမည္အတိုင္း ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းပဲ ရင္ဆိုင္လိုက္ပါကြာ….။
လူရယ္လို႔ျဖစ္လာျပီဆိုရင္ ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလိုက္ျပီး သင္ခန္းစာေတြ ၊ အေတြ႔အၾကံဳေတြ တျဖည္းျဖည္း ရလာတတ္ၾကပါတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳစံုေလေလ ရင့္က်က္ဖို႔အခြင့္အလမ္းလည္း မ်ားေလေလေပါ့ဗ်ာ။ အဲ.. ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တယ္ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အငွားကားသမားေတြက သူမ်ားေတြထက္စာရင္ ပိုျပီးအေတြ႔အၾကံဳစံုတယ္ လို႔ ေျပာခ်င္တာပဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ အျမဲတမ္း ကားတစ္စီးနဲ႔ လမ္းေပၚမွာ။ လူေပါင္းစံု ၊ စရိုက္ေပါင္းစံုနဲ႔ ဆက္ဆံဖူးတယ္။ သူမ်ားအေပၚ ဖ်ံက်ဖူးသလို ကိုယ့္အေပၚ ရိုက္စားလုပ္သြားတာေတြလည္း နင့္ေနေအာင္ခံရဖူးတာပဲ။ `လည္သလိုလို အိမ္မကပ္သလိုလို´ လုပ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ အငွားကားသမားေတြကမွ အစစ္ဗ်။ ၾကံဳရသမွ်အျဖစ္ေတြကေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာေတြလည္းပါတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာေတြလည္းပါတယ္။ အိုး…. အမ်ိဳးကိုစံုေနတာပဲ။
ဟုိးတေလာကဆိုၾကည့္။ မနက္အိပ္ရာက ႏိုးကတည္းက ကားကပ်က္ေနတာ။ ေတာ္ေသးတာေပ့ါ။ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ အငွားကားေမာင္းလို႔။ အံုနာဆီကမ်ားယူေမာင္းရင္ အဲဒီေန႔ေတာ့ ခါလီအိတ္စုိက္ျဖစ္ဦးမွာ။ မနက္ကားထြက္မယ္ဆိုျပီး ကားေပၚတက္ စက္ႏိႈးလိုက္ကတည္းက ဇာတ္လမ္းကစတာ။ ကားစက္ေလးတစ္ခါ ႏႈိးပါတယ္။ ပန္းနာရင္က်ပ္ေနတဲ့ ဂီလာန က်ေနတာပဲ။ အဟြန္႔..ဟြန္႔..ဟြန္႔.. နဲ႔ သံုးေလးခါေလာက္ ပဲမ်ားျပီး ကားစက္ကျပန္ရပ္သြားျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ ကားကို ေဘာနက္ဖံုးဖြင့္လိုက္တယ္။ ဘက္ထရီေဒါင္းေနလား ဘာလားၾကည့္တယ္ ၊ ဓါတ္ဆီခန္းေနလားၾကည့္တယ္။ တစ္ခုမွလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္လိုမွႏႈိးမရတဲ့အဆံုး လူကေဒါသထြက္လာေရာ။ ဘယ္ရမလဲ။ ငါနဲ႔ေတြ႔သြားမွာေပါ့။ ကားေရွ႕တည့္တည့္ကေန ပိတ္ရပ္လိုက္တယ္။ ဒီေကာင့္ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္တယ္။ အဲ.. ၾကည့္ေလ ေဒါသက အလိပ္လိုက္ထြက္လာေလပဲ။ `ဒီေလာက္ေတာင္ အေၾကာေျပာင္တဲ့ေကာင္ … လာေလေရာ့လဟယ္… နာေလေရာ့လဟယ္´ ဆိုျပီး ေဘာနက္ဖံုးကို လက္သီးနဲ႔ေျပးထိုးတယ္ ၊ နားပန္ပိတ္က်င္းပစ္တယ္ ၊ ဖေနာင့္နဲ႔ေပါက္တယ္။ အဲေတာ့မွ ကားစုတ္က ဘာကိုေၾကာက္သြားတယ္မသိဘူး။ တ၀ူး၀ူးနဲ႔ ႏိုးလာေတာ့တာပဲ။ အင္း ဒီပံုနဲ႔ေတာ့ ကားထြက္ဆြဲလို႔မျဖစ္ဘူး။ ငွားတဲ့ သူေတြ ေရွ႕ေရာက္မွ ငါ့ကိုပမာမခန္႔လုပ္ရင္ ငါပဲအရွက္ကြဲဦးမွာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ၀ပ္ေရွာ့ကိုသြားပို႔လိုက္တယ္။ ဒင္းက ၀ပ္ေရွာ့ဆရာဆီမွာ တေနကုန္အိပ္ျပီး ညေနေစာင္းမွ ျပန္သြားပင့္ရတယ္။ ညေနက်ေတာ့မွ ကားျပန္ထြက္ရတယ္။ မနက္ကတည္းက လာဘ္ပိတ္ေနလို႔လားေတာ့မသိဘူး။ တစ္ေၾကာင္းမွကို မဆြဲရဘူးျဖစ္ေနေရာ။ အင္း မထူးပါဘူးေလ… အိမ္ျပန္ထမင္းစားျပီး ညမွပဲဆက္ဆြဲေတာ့မယ္ စိတ္ကူးျပီး အိမ္အရင္ျပန္လုိက္တယ္။ ညကိုးနာရီခြဲေလာက္မွ ေအးေဆးတစ္ညလံုးဆြဲမယ္ဆိုျပီး ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဆယ့္တစ္နာရီသာေက်ာ္လာတယ္။ ဘာေအာ္ဒါမွ မရဘူး။ စိတ္ကလည္းပ်က္လာျပီကြာ။ ကဲ.. ျဖစ္ခ်င္တာသာ ျဖစ္ေတာ့ဆိုျပီး ေ၀ဇယႏၱာလမ္းမေပၚမွာ ကားထိုးျပီးအိပ္ေနလိုက္တယ္။ ညတစ္နာရီေလာက္မွ နားထဲက အသံတိုးတိုးေလးၾကားတယ္။
`ကိုၾကီး ကိုၾကီး´
မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ လားလား။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ က်ေနာ့္ေဘးမွာ လာရပ္ျပီးေခၚေနတာ။ မ်က္လံုးေတြဘာေတြ ပြတ္ျပီးတစ္ခ်က္သမ္းလို္က္ေသးတယ္။ ျပီးမွ သူ႔ကိုေမးရတယ္။
`ေအး ဘယ္ကိုငွားမလို႔လဲဟ´ ဆိုေတာ့ ျမိဳ႕ထဲတဲ့။ လမ္း ၃၀ တဲ့။ စိတ္ထဲက တြက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒီကေန ျမိဳ႕ထဲကို ဒီအခ်ိန္.. အင္း… ။
`ေလးေထာင္ေတာ့ေပးဟာ´လို႔။ သူတစ္ခ်က္စဥ္းစားတယ္။ ျပီးေတာ့ အင္းေလတဲ့ ထားလိုက္ပါဆိုျပီး ကားေပၚတက္လာတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေပသီးေခါက္ေနျပီ။ လမ္းသံုးဆယ္ေရာက္ျပီးရင္ သီရိမဂၤလာေစ်းဘက္ တက္မယ္ေပါ့။ ေအးေဆးပဲ။ မနက္အိမ္ျပန္ရင္ အနည္းေလးေတာ့ ကိုးေထာင္တစ္ေသာင္းေျပးမလြတ္ဘူးပဲ ဟဲဟဲ။
လမ္း ၃၀ ေရာက္လာေရာ ဆိုပါေတာ့။ သူေျပာတဲ့အိမ္ေရွ႕မွာ ကားထိုးရပ္ေပးလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက ကားေပၚက ဆင္းျပီးပိုက္ဆံအိတ္ထုတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ မေပးေသးဘူး။ ဟိုဟိုဒီဒီတစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ က်ေနာ့္အနားကပ္လာျပီးေတာ့ ဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ။
`ကိုၾကီး ဒီလိုလုပ္ပါလား သမီးနဲ႔လိုက္ခဲ့ေလ ဒါသမီးသူငယ္ခ်င္းအိမ္ပဲ သမီးကို ေျခာက္ေထာင္ပဲေပးဟုတ္လား ကိုၾကီးကားခက ေလးေထာင္ဆိုေတာ့ ျပန္ရင္သမီးကို ႏွစ္ေထာင္ပဲေပးခဲ့ေပါ့.. ေနာ္.´
အာ.. က်ေနာ္ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားတယ္။
`ဟဲ့ ဟဲ့ ငါ့မ်ားဘာထင္ေနလဲ မရဘူး ကားခပဲေပးဟာ ငါကားဆက္ဆြဲရဦးမွာ´
`အမယ္..ကိုၾကီးကလည္း ပဲကုလားဟင္းေတြ ေမႊေနျပန္ျပီ.. အဟိ ကဲ.ကဲ.. ငါးေထာင္ပဲေပးကြယ္ေနာ္.. ရတယ္မဟုတ္လား ပိန္းၾကာရြက္ေပၚေရမတင္ ၀ဒူး ၀ဒူးၾကတာေပါ့ေနာ္.. ေနာ္လို႔…´
သူကအဲလိုေျပာေလ က်ေနာ္ကေတာ့ အိမ္ကဘုတ္ျပဲၾကီးမ်က္ႏွာေၾကာကို ထင္းကနဲျမင္ေလေလပဲ။ အဲလိုအၾကာၾကီး အေျခအတင္ျဖစ္ေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း စိတ္ကတိုလာေရာ။ တေနကုန္အဆင္မေျပတဲ့ၾကားထဲ ဒီဟာမေလးကတေမွာင့္။
`ကဲ.. အာရံုမေနာက္နဲ႔ ေပးဟာ သြားမယ္´
`ေအာ္.. ကိုၾကီးကဒီလိုလား ေအးေဆးေျပာတာမရဘူးေပါ့ေလ ေတြ႔မယ္´ ဆိုျပီး လမ္းမဘက္လွည့္ျပီး က်ံဳးေအာ္ေတာ့တာပဲ။
`ေဟာ ဒီမွာလာၾကပါဦး က်မကိုမဖြယ္မရာေတြလာေျပာေနတယ္ အဟင့္ အဟင့္´
ေတာက္.. ေသေရာကြာ။ ေန၀င္၀င္ေနထြက္ထြက္ မအိပ္ၾကဘူးလားမသိတဲ့ ကာလသားအေပါင္း ဇီးကြက္ေခါင္းေတြကလည္း ဘယ္ကဘယ္လိုထြက္ခ်လာလဲ မသိဘူး။ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေျပးေတာ့ေပါ့ ဒါပဲရွိေတာ့တာ။ လာထား…။ အမေလး အမ်ိဳးေကာင္းအေဆြေကာင္းကားကလည္း ဒါမ်ိဳးက် ၀ူးခနဲဲ။ သိပ္စိတ္ခ်ရတယ္။ ေတာက္ .. သြားျပန္ျပီကြာ တစ္ေခါက္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ဗိုလ္တေထာင္ဆိပ္ကမ္းမွာပဲ သြားအိပ္ေတာ့မယ္စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကားကိုဆက္လွိမ့္လာလိုက္တယ္။ အဲ..အဲ.. ေရွ႕မွာတားေနျပန္ျပီ။ ေကာင္မစုတ္ေတြဆိုလို႔ကေတာ့ ေဆာရီးပဲ။ ေအာ္.. မဟုတ္ဘူးဟ။ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ ။ လက္ထဲမွာလည္း အထုပ္အပိုးေတြနဲ႔။ အင္း.. တစ္ေၾကာင္းေလာက္ရလည္း မနည္းပါဘူးေလ။
`အေဒၚ ဘယ္ကိုသြားမလဲဗ်´
`ဟီး ေမာင္ေလးသြားခ်င္တဲ့ေနရာသြားေလ မကေတာ့ လိုက္ဖို႔အဆင္သင့္ပဲ ခိခိ´
ေသာက္က်ိဳးကိုနည္းေရာ။ ေတာက္.. ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္လွတာ အိမ္ျပန္မယ္ကြာ။ တျပားတခ်ပ္မွ မရလည္း ေနကြာ။ စိတ္ဆင္းရဲမခံဘူး။ ဒီေလာက္စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ေန႔ကေတာ့ တခါမွကို မၾကံဳဖူးခဲ့တာ အမွန္ပါပဲဗ်ာ။
အဲလိုနဲ႔ ၾကားထဲမွာ သံုးရက္ေလာက္ လည္တည္လည္တည္နဲ႔ အဆင္ေျပလိုက္ မေျပလိုက္ ကားဆြဲတာ သံုးရက္ေလာက္ၾကာသြားျပီး ေနာက္တစ္ေန႔။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့။ ကားစုတ္ကို ကန္ေက်ာက္ခုန္ေပါက္ျပီး အတင္းဆြဲထုတ္လာ ရတဲ့ တစ္ေန႔ပဲေပါ့။ သု၀ဏၰဘက္ေရာက္သြားတယ္။ ေရွ႕မွာ လူရုတ္ရုတ္သဲသဲပါလား။ ဘာပါလိမ့္ဟ။ ကားေလးလွိမ့္ရံုလွိမ့္ျပီး စပ္စုလိုက္ေသးတယ္။ ေအာ… ရုပ္ရွင္ရိုက္ေနၾကတာပဲ။
ဟင္….. ရိုက္ကြင္းထဲကလူေတြ ဘာျဖစ္တာပါလိမ့္။ ငါ့ကိုေတြ႔တာမ်ား မင္းသားက်ေနတာပဲ။ ၀မ္းသာအားရၾကီး ၾကည့္ၾကတာ။ အဲ.. မန္ေနဂ်ာလားဘာလားမသိတဲ့ ကတံုးတစ္ေကာင္က ေျပးထြက္လာျပီး ကားကိုပါတားတယ္။ အင္း … မင္းသားမင္းသမီး တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ကားပ်က္ေနျပီထင္တယ္။ ငမိုက္သားက်ေနာ္ေပ့ါ ကိုယ့္ကားအစုတ္နဲ႔ ႏိႈင္းျပီး ေတြးမိတာ အဲဒီလူေျပာမွပဲ ရွက္ရေကာင္းမွန္းသိေတာ့တယ္။
`အစ္ကိုၾကီး ကားကိုေရာ အစ္ကိုၾကီးကိုေရာ… ဗီဒီယိုထဲထည့္ရိုက္ခ်င္လို႔ ကူညီပါဗ်ာ´တဲ့။
`အာ.. ေမာင္ရင္ရ ငါ..ငါ.. မျဖစ္ပါဘူးကြာ မင္းကလည္း ´
`အစ္ကိုၾကီးကလည္း တစ္ခန္းထဲပါဗ်ာ.. မင္းသားေရွ႕ကေန အစ္ကိုၾကီးျဖတ္ေမာင္းျပရံုပဲ. ဘာမွမလိုဘူး လုပ္ပါဗ်ာ.. အလကားမဟုတ္ပါဘူး ခဏေလးပဲ သံုးေထာင္ပူေဇာ္မယ္ေနာ္… ကူညီပါဗ်ာ´
အလဲ့.. မဆိုးဘူးဟ။ ခဏေလးျဖတ္ေမာင္းတာ သံုးေထာင္ဆိုေတာ့ တန္သကြာ။ ဒီလိုမွန္းသိ သံုးခန္းေလာက္ ရိုက္ေပးရမလား ေမးလိုက္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ သူတို႔ေပးတဲ့ထိုင္ခံုေလးမွာထိုင္ျပီး ကိုယ့္အခန္းမေရာက္ခင္ ရိုက္ကြင္းကို ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ အမယ္…. ဟိုမင္းသမီးအေမလုပ္တဲ့ မိန္းမၾကီးက ခန္႔ခန္႔ညားညားလွလွၾကီးဟ။ စုဗူးထဲက မငယ္နဲ႔ေတာင္ တူေသး။ မင္းသမီးသူငယ္ခ်င္းလုပ္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္မေတြလည္း ပါသဟ။ သူတို႔က်ေတာ့.. ဆမူဆာတို႔ သံေယာဇဥ္တို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာေပါက္ခ်င္းဆင္တယ္ ဟိဟိ။ အဲ..အဲ.. ခါတိုင္းဗီလိန္လုပ္တဲ့ေကာင္က်ေတာ့လည္း ဟန္းခ်ိန္းၾကီး တကားကားနဲ႔ လမ္းသလားေနပါလား။ အမယ္.. ဒင္းက်ေတာ့ မိုက္မိုက္နဲ႔တူေနျပန္ေရာ။ မင္းသမီးကိုမိတ္ကပ္လိမ္းေပးေနတဲ့ မာမီၾကီးလည္း တူတာပဲဟ။ ဟုိ ျငိမ္းခ်မ္းဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔။ အရပ္ရွည္တာကအစ။ ေအာ္… မင္းသားလည္းေရာက္လာျပီ။ သူက်ေတာ့ ကိုလူလိန္န႔ဲတူသား။ အမယ္ … အိမ္ကတည္းက အျပည့္အ၀မုဒ္သြင္းလာတာကိုး။ မိတ္ကပ္ေတြဘာေတြနဲ႔ ရုပ္ခ်လာတာ .. တကယ့္ကို ဂီလာနရုပ္ပဲ။ အင္းေလ.. မင္းသားကလည္း ဒီကားထဲမွာ နာတာရွည္လူမမာ လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ တခါတည္းျပင္လာတာေနမွာ။ မဆိုးဘူး ။ အကုန္ၾကိဳးစားၾကသားပဲ။
`ဟာ… ရိုက္ေတာ့မယ္ဆို သြားျပီကြာ´
အန္..ဘာလဲဟ။ ဒါရိုက္တာၾကီးက ဘာထေဖာက္တာတုန္း။
`အာ.. ဒီ Lighting နဲ႔ကေတာ့ကြာ တသက္လံုးလုပ္စားလို႔ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး´
သူတို႔ဟာေတြကလည္း ဘာေတြမွန္းလဲမသိဘူး။ လိုက္တင္တာေတြေရာ.. ဘာေတြေရာ။ မန္ေနဂ်ာေလးကို တိုးတိုးေမးၾကည့္ဦးမွဆိုျပီး ေခၚေမးရတယ္။ ရိုက္မယ္ဆိုမွ လိုခ်င္တဲ့ေနေရာင္ထြက္မလာေသးတာတဲ့ဗ်ာ။ အင္းေလ… ဒီေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့။ သံုးေထာင္….သံုးေထာင္။ ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ေနျပီး သံုးေထာင္ရတာနည္းမွတ္လို႔။ ဟိုဟိုဒီဒီ ဆက္ေငးေနလိုက္တာေပါ့။
ေနရင္းေနရင္းကေန ေန႔လည္ေက်ာ္လာေတာ့ နည္းနည္းေပါက္ကြဲလာတယ္။ ဟိုမန္ေနဂ်ာေကာင္ကို ေခၚေမးဦးမွ။
`ဟိတ္ ညီေလး မင္းတို႔ကလည္း မရိုက္ေသးဘူးလာကြ´
`အဟဲ ကိုၾကီး လိုက္တင္ေလ လိုက္တင္ မရေသးလို႔ဗ်ာ အဟီး´
`အာ… ခက္သကြာ မင္းတို႔နဲ႔ ငါဘာမွရေသးတာမဟုတ္ဘူးကြ… မနက္ကတည္းက ထိုင္ေနတာ ၾကာျပီ… ´
`ခဏေလးပါ အစ္ကိုၾကီးရယ္.. ရိုက္ေတာ့မွာပါ ေလးေထာင္ယူဗ်ာ ေနာ္.. ေလးေထာင္´
အင္းေလ။ ေစာင့္လက္စနဲ႔ေတာ့ မထူးေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒီကေန ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီေလာက္ေစာင့္ျပီးမွ ဒါရိုက္တာၾကီးက ကားရိုက္လို႔ရျပီ ရယ္လဒီေတြာဘာေတြ ထေအာ္တယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ ခ်က္ျခင္းကားေပၚတက္ျပီး မင္းသားေရွ႕ကေန ေ၀ါခနဲျဖတ္ေမာင္းျပလိုက္တာ ကံေကာင္းလို႔ မင္းသားေျခေထာက္မက်ိဳးတယ္။ ဟင္း ဟင္း ပိုက္ဆံက ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္ျပီးသားေလ။ တစ္ခါတည္းျဖတ္ေမာင္းျပျပီး ျပန္လာလိုက္တာေပါ့။ ရီဟာဇယ္ေတြ ငိုဟာဇယ္ေတြ လာမေျပာနဲ႔။ မသိဘူးပဲ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေလ။ အဲဒီေန႔ကလည္း တေနသာကုန္သြားတယ္။ ညေနေစာင္းအိမ္တစ္ေခါက္ျပန္ေတာ့ ပိုက္ဆံေလး ေလးေထာင္ပိုက္ျပီး ငံု႔ငံု႔ငယ္ငယ္ျပန္လာခဲ့ရျပန္တာပဲ။
ေနာက္ေန႔ၾကံဳရတာလည္း တစ္ခုရွိေသးတယ္ဗ်။ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္အလြဲမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ကားကို ငွားစီးတဲ့ေကာင္ေလးေတြ အခ်င္းခ်င္းေျပာၾကတာကို ျပန္ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။ ဒီလိုေလ။ ျမိဳ႕ထဲကေန ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ က်ေနာ့္ကားကို ငွားစီးၾကတယ္။ ေကာင္ေလးေတြက လူကံုထန္သားသမီးေလးေတြနဲ႔ တူပါတယ္။ ဟမ္းဖုန္းေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔၊ ကားေပၚမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က က်န္တဲ့သူ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကိုေျပာတယ္။
`ဟိုတေလာကကြာ ဖားသားၾကီးေပါ့.. မာဆက္သြားတယ္တဲ့ကြာ… သြားတဲ့မာဆက္ကလည္း တစ္ဆက္ရွင္ကို တစ္သိန္းခြဲတဲ့… ႏွိပ္တာက ျမန္မာမေတြမဟုတ္ဘူး ကိုရီးယားမေတြတဲ့ကြ… အဲဒါ အိမ္က မားသားၾကီးက သိသြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေနာင္ဂ်ိန္ပေလးၾကတာေပါ့… အဘိုးၾကီးကိုေတာ့ ငါလံုး၀မေက်နပ္ဘူးကြာ´
အဲဒီေကာင္ေလးက တိုင္တိုင္တည္တည္ေျပာေတာ့ က်န္တဲ့ႏွစ္ေကာင္ကလည္း ၀ိုင္းပို႔တယ္။
`ေအးကြ ဒါေတာ့ဟုတ္တယ္ မင္းဖားသားၾကီးလုပ္ပံုက မမိုက္ေသးဘူး မင္းမားသားၾကီးနဲ႔ ပူလည္းပူခ်င္စရာပဲ အျပင္ကိုသာ အဲဒီသတင္းထြက္သြားရင္ မင္းဖားသားၾကီးရာထူးနဲ႔ နာမည္ပ်က္မွာ ဟုတ္တယ္.. မင္းမေက်နပ္တာလည္း မွန္တယ္´
`အာ… မင္းတို႔ကလည္း ညစ္ရတဲ့ၾကားထဲ လာစားေနျပန္ျပီ ငါမေက်နပ္တာအဲဒါမဟုတ္ဘူးကြ မင္းတို႔ကလည္း ေ၀းလိုက္တာ အဘိုးၾကီးကကြာ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ မာဆက္သြားတာေတာင္ သားအဖခ်င္း တစ္ခ်က္ေလး လက္မတို႔လို႔ ေပါက္ကြဲေနတာ… ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ မာဆက္ကိုငါလည္း သြားခ်င္တာေပါ့ကြ´တဲ့။
သူ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ၀ိုင္းဆဲၾကပါေလေရာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ရယ္ခ်င္တာေပါ့။ ဒီေကာင္ေလးေတြႏွယ္… ေပါက္ေပါက္ရွာရွာရယ္လို႔ေပါ့။ ကိုယ့္ထက္ဆိုးတဲ့ ေကာင္ေတြနဲ႔လာေတြ႔ေနတယ္။
ကဲ.. အဲလိုပါပဲ။ ကားသမားဘ၀ဆိုတာ။ အျဖစ္သနစ္စံုတယ္။ စိတ္ညစ္စရာ ၊ ရင္ေမာစရာ ၊ ရယ္စရာေတြနဲ႔။ သူမ်ားေတြထက္ အေတြ႔အၾကံဳပိုစံုတယ္ဆိုတာေလ။ အဲဒါပါပဲဗ်ာ။ ဘ၀ဆိုတာ။ ကဲ… ကဲ… ေတာ္ေသးဘီ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ၾကံဳေတာ့လည္း ေနာက္ထပ္လြဲဖူးတာေလးေတြ ထပ္ေရးျပရတာေပါ့။ ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ နားေထာင္ခ်င္မယ္ဆိုရင္ေပါ့ေနာ္။ တာ့တာဗ်ာ။ ကားထြက္ဆြဲလိုက္ဦးမယ္။
